ନିଜ ଘର

ଘର ଛାଡ଼ି କେବେ ଚାଲି ଆସିଥିଲି ମନେ ନାହିଁ,

ସଂସାର ମେଳାରେ ବାଟ ଭୁଲି ଘର ଖୋଜୁଥାଇ

ଏ କୋଠା ଘରକୁ ନିଜ ଘର ବୋଲି ଭାବୁଥାଏ,

ନିଜ ଘର ନିଜ ଠିକଣା ଆଜି ମୁଁ ଭୁଲିଥାଏ

ଏ ଘରେ ଥାଇ ମୁଁ କେତେ ଆସବାବ ସଜାଡ଼ିଛି,

ସେ ଘରକୁ ଶେଷେ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଭୁଲିଅଛି

ଏ ଘର ବିଛଣା କେତେ ସପନର ଅଟେ ସାକ୍ଷୀ,

ସପନେ ସପନେ ଜୀଵନ ବି ଦିନେ ଯିବ ଥକି

ଥକାମନ କଥା ମାନି ମୋହ ତେଜ ଏ ଘରର ,

ନିଜ ସେ ଘରକୁ ଯିବା ଲାଗି ହୁଅ ଆଗଭର

ଏ ପାରିର କର୍ମ କରିବି ମନେ ନ ରଖି ଆଶା,

ସମୟ ଆସିଲେ ଚାଲିଯିବି ମୋର ନିଜ ବସା

ନିଷ୍କାମ ନିସ୍ୱାର୍ଥ କର୍ମ ଏକା ସାହା ଏ ଘରର

ନଚେତ ଫେରିବୁ ପୁଣି ଏ ଘରକୁ ଯାଯାବର

ନିତ୍ୟଲୋକ ମୋର ସଠିକ ଠିକଣା ଯାଗେ ମନେ,

ନିତ୍ୟପୁରୁଷ ନେଇଯିବେ ପାଶେ ଶେଷେ ଜାଣେ