ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ନାରୀ ଜନ୍ମରୁ ଅପରାଜିତା
ନାରୀ ଜନ୍ମରୁ ଅପରାଜିତା
ଗର୍ଭସ୍ଥ ଭ୍ରୁଣକୁ ଘୃଣା ଥାଇ ସୁଦ୍ଧା
ଶିଶୁ କନ୍ୟା ରୂପେ ଜାତ
କୋମଳ ଓଠର ଧାରେ ଧାରେ ହସ
କ୍ରମେ ସର୍ବେ ବଶୀଭୂତ
କ୍ରମେ ମନ ଜିଣି ବାପାଙ୍କର ପରୀ
ରାଜ କୁମାରୀ ମାନ୍ୟତା
ସୁକୋମଳ ପାଦ ଘର ଅଗଣାରେ
ଫୁଲ ପରି ପ୍ରସ୍ପୁଟିତା
କଣ୍ଢେଇ ସଦୃଶ ଚେହେରା ଜିଣିଲା
ସବୁରି ଟାଣ ହୃଦୟ
ଗୁଲୁରୁ ଗାଲୁରୁ କଥା ଶୁଣି ସର୍ବେ
ଯାଚିଲେ ଅଯଥା ସ୍ନେହ
ସାଙ୍ଗ ସାଥି ମେଳେ କେତେ ଖେଳ ଖେଳି
ହୃଦୟ ଜିତିବା ସହ
ଶିକ୍ଷା ଦୀକ୍ଷା ସହ ହେଲା ପରିଚିତ
ମନ କୁ କରିଲ ଥୟ ।
ଅଗଣା ର ଫୁଲ ଫୁଟି ଚହଟିଲା
ପାଗଳ ହେଲେ ଭ୍ରମର
ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ା ରାଜ କୁମାର କୁ ଚାହିଁ
ସ୍ଵପ୍ନରେ ହେଲ ବିଭୋର
ସାଥୀ ନୂଆ ନୂଆ ଭାବ ଦିଆନିଆ
ଭାବନା ଥିଲା ମନରେ
ଜୀବନର ସାଥୀ ସହ ଭେଟ ହେଲା
ବିବାହ ବେଦୀ ଉପରେ
ଲାଜକୁଳୀ ଲତା ପରି ବଧୂ ବେଶ
ପ୍ରଣମି ଗୁରୁଜନ ଙ୍କୁ
ଯୋଡ଼ି ହୋଇ ନୂଆ ପରିବେଶ ସହ
ଆବୋରି ନେଲ ପର କୁ ।
ସ୍ବାମୀ ସହ ସୁଖ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନେ
ହୃଦୟ ସହଜେ ଜିଣି
ଦୁହିତା ର ଧର୍ମ ପାଳନ କରିଲ
ଦୁଇ କୁଳ ମନ କିଣି
ଖୁସିରେ ମାଆର ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ
ମମତା ରସ ଚଖାଇ
ଜିଣି ଗଲ ନିଜ ସନ୍ତାନର ମନ
ମାତୃତ୍ୱ ହୃଦୟ ଥାଇ
ଜନନୀ ଭାବରେ ଅଜାଡ଼ି ସେନେହ
ସନ୍ତାନ ପ୍ରେମରେ ମଜ୍ଜି
କେତେ ଯେ ଅର୍ଦ୍ଦଳି ମଥା-ପାତି ସହି
ଜୀବନେ ଲଗାଇ ବାଜି
ନିଜର ମହତ ପଣିଆ ସ୍ୱଭାବେ
ଅମୃତ ହାତ ରନ୍ଧାରେ
ସନ୍ତାନର ସୁଖ ଶିରୀ ଭବିଷ୍ୟତ
ଚିନ୍ତା କଲ ହୃଦୟରେ ।
ଇତିହାସ ପୃଷ୍ଠା ପୁରାଣ ପୋଥିରେ
ନାରୀ ହିଁ ଅପରାଜିତା
କେବେ ଲାଜକୁଳୀ କେବେ ବିରାଙ୍ଗନା
କେବେ ଦେବୀ ର ମାନ୍ୟତା
ଦେଶର ବିକାଶ ପ୍ରଗତି ହେଉଛି
ନାରୀ ହୋଇଲେ ଶିକ୍ଷିତ
ଘରେ ଓ ବାହାରେ ସମାଜ ସେବାରେ
ଶାନ୍ତି ହୁଏ ବିରାଜିତ
ନାରୀ ସମାଜର ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଙ୍ଗ
ନାରୀ ବିହୁନେ ଅଧୁରା
ବିଜୟୀ ଭାବନା ହୃଦେ ରହି ଅଛି
ଚିନ୍ତାଧାରା ବି ନିଆରା
ନାରୀ ହୋଇ ଏହି ଧରାରେ ଜନ୍ମିବା
ମୋହ ମାୟା ନୁହେଁ ମାତ୍ର
ସବୁଠୁ ଉର୍ଦ୍ଧରେ ନାରୀର ଆସନ
ନାରୀ ସର୍ବଦା ପବିତ୍ର ।
ହେ ନାରୀ ସମାଜ ଅତୀତ କୁ ହେଜ
ଅବଳା ଦୂର୍ବଳା କହି
ପୁରୁଷ ପ୍ରଧାନ ସମାଜରେ ତୁଚ୍ଛ
ଭାବନା ବି ଥିଲା ରହି
ତୁମେ ପରା ସୀତା ରାଧା ମୀରା ଦେବୀ
କାଳୀ କମଳା ବିମଳା
ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବାଇ ଅହଲ୍ୟା ଶବରୀ
ହୃଦେ ସ୍ଵୟଂ-ସିଦ୍ଧା କଳା
ଆଧୁନିକ ସଭ୍ୟତାର ଆଢ଼ୁଆଳେ
ନିଜ ଶରୀର ସଜେଇ
ଆମ ପରମ୍ପରା ଆମର ସଂସ୍କୃତି
ଦିଅନି ଆଦୌ ଦୂରେଇ
ଭାରତୀୟ ନାରୀ ରକ୍ତରେ ବିଜୟ
ଅଜେୟ ଅପରାଜିତା
ଜନ୍ମ ରୁ ହିଁ ତୁମେ ହୃଦୟ ଜିଣିବା
କଳା ରଖିଛ ସାଇତା
ନାରୀ ଜନ୍ମ ତୁମ ସାର୍ଥକ ହୋଇଛି
ଅପରାଜିତା ରୂପରେ
ସଶକ୍ତି କରଣ ହେଉ ନାରୀ ଜାତି
ଚଳନ୍ତି ସମୟ ଧାରେ ।
