ମୁଁ ନାରୀ

ଜନନୀ ଜାୟା ବାନ୍ଧବୀ ଭଗିନୀ

ଅଟେ ମୋ ଅନେକ ରୂପ,

ସେନେହ ମମତା ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ମୁଁ ଯେ

ସ୍ରଷ୍ଟା ରୂପେ ଅନୁରୂପ ।

କନ୍ୟା ରୂପେ ମୁଁ ଯେ ସ୍ନେହ ପ୍ରଦାୟିନୀ

ପିତା ମାତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ,

ଭ୍ରାତା ଭଗ୍ନୀଙ୍କର ସଖା ପରି ମୁହିଁ

ଏହି ମୋର ପରିଚୟ ।

ଜାୟା ରୂପେ ମୁହିଁ ପ୍ରିୟର ପ୍ରେୟସୀ

ମନେ ଭରେ ମାଦକତା,

ପ୍ରିୟର ଅନ୍ତରେ ଘର କରିଥାଏ

ଦେଇ କେତେ ଯେ ମମତା ।

ଭଗିନୀ ରୂପେ ମୁଁ ଶୁଭାକାଂକ୍ଷୀଟିଏ

ହୃଦରେ ଭରି ମୋ ସ୍ନେହ,

ଖୁଦୁରୁକୁଣିରେ ଦୀପ ଜାଳିଦିଏ

ତୁଟାଇ ସବୁରୁ ମୋହ ।

ଜନନୀ ରୂପେ ମୁଁ ସର୍ବଂସହା ପୁଣି

ସନ୍ତାନର ସୁଖ ପାଇଁ,

ନିଜ ଦେହ କଷ୍ଟ ଭୁଲି ମୁଁ ଯାଇଣ

ତା'ର ଶୁଭ ମନାସଇ ।

ବାନ୍ଧବୀ ରୂପେ ମୁଁ ପ୍ରିୟ ସଖୀ ହୋଇ

ଜୀବନ ବି ପାରେ ଦେଇ,

ବନ୍ଧୁ ସୁଖ ପାଇଁ ପଡ଼ିଲେ ନିଜକୁ

ଶୁଳିରେ ଯିବି ମୁଁ ଶୋଇ ।

ଚାହେଁ ନାହିଁ ଧନ ମାନ ଅବା ଯଶ

ଚାହେଁ ଖାଲି ସନମାନ,

ଅବା ଚାହେଁ ନାହିଁ ହେବା ପାଇଁ ମୁହିଁ

ଦେଶବିଦେଶେ ମହାନ ।

ଚାହେଁ ଖାଲି ମୁହିଁ ସୁନ୍ଦର ଘରଟେ 

ମୋ ହାତରେ ଗଢି ଉଠୁ,

ସେ ଘରଟି ହେଉ ସମାଜେ ମହାନ

ଅବା ବଡ଼ ସରଗଠୁ ।