Library
Profile
ମୁଁ ଚାଷୀଟିଏ କହୁଛି
ମୁଁ ଚାଷୀଟିଏ କହୁଛି
ଚାଷ କାମ ଯାହାର କେତେ ସୁଖ ତାହାର
ହସ ଲାଗେ ପିଲାଦିନେ ପଢିଥିବା କଥାଟି ମୋର
ଜନ୍ମରୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଆଣିଥିଲି ମୁଣ୍ଡପାତି ସହି
ଅଭିଶପ୍ତ ଜୀବନଟା ମୋର କି ଲାଭ କାହାକୁ କହି
ଋଣଯନ୍ତାରେ ସାହୁକାର ଶୋଷନ୍ତି ମୋର ରକ୍ତମାଂସ
ସରକାରୀ ସାହାଯ୍ୟ କାହାର ଅନୁକମ୍ପାକୁ ନାହିଁ ବିଶ୍ଵାସ
ହୋ ହାଲ୍ଲା କରନ୍ତି ଏଠି ମିଡିଆ ବିରୋଧି ସରକାର
କେହି ବି ଦିନେ ବୁଝନ୍ତିନି
କେମିତି ଚଳୁଛି ମୋର ତେଲ ଲୁଣ ସଂସାର
ତଳ ପାହାଚର ମଣିଷ ତୁଠ ପଥର ସାଜି
ପଡିରହିଛି କେଉଁ କାଳରୁ ମୁଁ ଆଜି
ନିଘା ନାହିଁ କାହାର ମୋର ଫଟା କପାଳକୁ
ସ୍ଵାଭିମାନୀ ମାଟିର ମଣିଷ ମୁଁ
ହସ ବାଣ୍ଟି ବାଣ୍ଟି ଅକାଳେ ଝରିଯିବି ପଛେ
ପାଥେୟ କରିବିନି କେବେ ଭିକ୍ଷା ବୃତ୍ତିକୁ
ଋଣ ବୋଝର ପଥର ପିଠିରେ ଲଦିଲଦି
ପାରିଲିନି ଆଉ ସହି ସାହୁକାରର ନାଲି ଆଖି
ଭାଙ୍ଗିଦେଲି ମୋ ଭାରିଜାର ନାଲିଚୁଡି
ଲହୁଲୁହ ଗରମନିଶ୍ଵାସକୁ ଏକାଠି ନିଗାଡି
ସପନର ସୁନେଲି ଫସଲ କାଟିବା ଆଗରୁ
ବୁଜିନେଲି ମୁଁ ମୋର ଦୁଇ ଆଖି
ଠିପିଖୋଲା ପୋକମରା ଡବା ପାଚିଲା ଗାମୁଛା
ପଡିଥିବ ହିଡମୁଣ୍ଡେ ଉଜୁଡା କ୍ଷେତେ
ଗାଁ ଟା ଲାଗୁଥିବ ମରୁଭୂମି ପରି ଖାଁ ଖାଁ
ଧାନକିଆରୀରୁ ଲଙ୍ଗଳଯୁଆଳୀ
କାଳିଆ କସରା ସାଥେ ଦାଆ ପାଞ୍ଚଣବାଡି
ଝୁରୁଥିବେ ସଭିଏଁ ଘଡିଏ ମୋତେ ନ ଦେଖି
ଖବରକାଗଜେ ହୋଇଥିବି ବଡଅକ୍ଷରେ ଗୋଟେ ଖବର
ପରସ୍ପର ଛକାପଞ୍ଝା ଖେଳୁଥିବେ ବିରୋଧୀ ସରକାର
ପେଟେ ଓଦାକନା ଦେଇ ସଂସାରଟା ମୋର
ଆଶା ବାନ୍ଧି ବସିଥିବେ ଚାତକ ପରି ଚାହିଁ
ରାଜରାସ୍ତେ ମୋ ଶବଟିକୁ ପାଖରେ ରଖି
