ମୁକ୍ତି

ଅମୃତସନ୍ତାନ ! ଡେଣା ଅଛି ତୁମ

ଉଡ଼ିବାକୁ ନଭ ବୁକୁ ଚିରି। 

ନ ଉଡ଼ି କିମ୍ପାଇଁ ପଞ୍ଜୁରୀ ଭିତରେ 

ରଖିଛ ନିଜକୁ ବନ୍ଦୀ କରି ?

ଅଜ୍ଞାନତା ଭୟ ଆଉ ଧର୍ମାନ୍ଧତା

ବନ୍ଧନରେ କିମ୍ପା ଅଛ କୁହ। 

ମୁକତିପଥର ଯାତ୍ରୀ ଆହେ ତୁମେ

ବନ୍ଧନକୁ କାଟି ଉଡ଼ିଯାଅ। 

ସୁନାର ପଞ୍ଜୁରୀ ଜକଜକ ସିନା

ହେଲେ ସେଠି ସ୍ଵାଧୀନତା କାହିଁ ?

ଉଡ଼ିବା ପାଇଁକି ଜନମ ତୁମର

କାହିଁକି ରହିଛ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ?

ଲକ୍ଷ୍ୟ ତୁମ ହେଉ ଅନନ୍ତ ଆକାଶ

ସ୍ଵପ୍ନ ତୁମ ହେଉ ସ୍ଵାଧୀନତା । 

ମୁକ୍ତି ହେଉ ତୁମ ଜୀବନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ

ଶକ୍ତି ହେଉ ଜ୍ଞାନ ନିର୍ଭୀକତା। 

ବକ୍ଷ ପ୍ରସାରିଣ ଅନନ୍ତ ଆକାଶ 

ଡାକୁଅଛି ଦେଖ ହାତ ଠାରି।  

ରୁଦ୍ଧ ପଞ୍ଜୁରୀର ଦ୍ଵାର ଖୋଲିଦିଅ

ମୁକ୍ତିର ମଶାଲ ହାତେ ଧରି। 

ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ ହେ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ !

ସମୟ ଯାଉଛି ଗଡ଼ି ଗଡ଼ି। 

ମୁକ୍ତିର ସୂରୁଜ ଡାକରା ଦେଲାଣି

ବନ୍ଧନକୁ କାଟି ଯାଅ ଉଡ଼ି। 

ବନ୍ଧନକୁ କାଟି ଉଡ଼ି ଯିବାପାଇଁ

ତୁମଠାରେ ଅଛି ଦିବ୍ୟଶକ୍ତି। 

ସେହି ଶକ୍ତିବଳେ ପଞ୍ଜୁରୀକୁ ଖୋଲି

ବନ୍ଧନରୁ ତୁମେ ପାଅ ମୁକ୍ତି।