ମଶାଣିର ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ

ତୁଳସୀ ପାଦପ ଭଗ୍ନ ଖର୍ପର

ଠାଏ ଠାଏ ଛିଣ୍ଡା ବାସ, 

ପାଉଁଶ କୁଢ଼ରୁ ସତେ କି ଶୁଭଇ

ମଶାଣିର ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ ! 

ସୂଚାଇ ଦିଅଇ ହେ ଚେତନଗଣ

ଯାହା ପାଇଁ ହିଂସା ଦ୍ବେଷ,

ପୂତିଗନ୍ଧମୟ ସେ ନରକ ଦେହ

କେବଳ ମୋ ଦେହେ ଶେଷ ।

ଯେତେ ବଡ଼ପଣ ଗର୍ବ ଅହଂକାର

ରଖିଛ ହୃଦେ ସାଇତି,

ନାଶ ଦିନେ ସବୁ ମାଟି ଦେହ ସହ

ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହଁ କ୍ଷିତି ।

ଏପରି ଗୁଣର ହୋଇ ଅଧିକାରୀ

ପାଅ କିଆଁ ଅପଯଶ ?

ଆନକୁ ପରଖି ନ ଚେତ କାହିଁକି

ରହେ ନି କି ଅବସୋସ ?

ରାମ ନାମ ସତ୍ଯ ହରି ନାମ ସତ୍ୟ

ମଶାଣି ବାହକ ଗାଇ

ବୋହି ଆଣେ ଯେବେ ମର ଶରୀରକୁ

ନିଜ କଥା କି ଭୁଲଇ ?

ଲେଲିହାନ ଶିଖା ତୋଳି ଜଳେ ଜୁଇ

ନ ହୁଏ କି ପ୍ରଭାବିତ ?

ଆଣ୍ଟ ଭାଙ୍ଗି ମନ ନ ବୁଝେ କାହିଁକି

ମୋ ମାଟିଟି ଶେଷ ପଥ ।

ମୋ ପାଖରେ ନାହିଁ ଧନୀ କି ଗରିବ

ନିଏ ଆଦରେ କୋଳେଇ

ବୃଥା ଆସ୍ଫାଳନ କିଆଁ ତୁମେ କର

ମୁଁ ପରା ସାଥୀ ସବୁରି ।।