ମୋର୍ ମାଁ

ମୋର୍ ମାଁ

ଲୁକବାର୍ ଲାଗି ଉଢାଲ୍ ଆଏ 

ବଅଁଚାବାର୍ କେ ଢାଲ୍ ଆଏ 

ସୁଖର୍ ଛଏଁରା ଡାଲ୍ ଆଏ 

ଅହରହ ଆଗେ ଠିଆ 

ମୋର୍ ମାଁ

ମୋର୍ ଲାଗି ଘରେଁ ଯୁକ୍ତି କରେ 

ଗାଲି ଖଏ ପଛେ ନାଇଁ ତ ଡରେ 

ଦୁଃଖ୍ ଦେଖି ମୋର୍ ନାଇଁ ଠଅଁରେ 

ମତେ ସବୁବେଲେଁ ଭାବେ ଛୁଆ 

ମୋର୍ ମାଁ

ନିଜେଁ ଭୁକେଁ ରହି ମତେ ଖୁଆସି 

ମୋର୍ ଲାଗି କେତେ ମିଛ୍ କହେସି

ମୁଇଁ ଯାହିଁ ଗଲେଁ ବାଟ୍ ଦେଖସି 

ଗାଁଖୁଲିଁ ହେଇ ଠିଆ