ମୋ ମନ ମନ୍ଦିରେ ତୁମେ ତ ଦେବୀ

ଦୁନିଆ ଦେଖାଇ ଚଲାଇ ଶିଖାଇ

ଦୃଢେ ଠିଆ କଲ ମୁଁ ଅନୁଭବୀ

ଆଶିଷର ହାତ ଥିବାରୁ ମଥାରେ

ମୋ ମନ ମନ୍ଦିରେ ତୁମେ ତ ଦେବୀ ।

ଜୀବନ ଆଶରା ସୁଖର ପସରା

ମେଲାଇ ଦେଇଛ ଶିକ୍ଷା ସଂସ୍କାରେ

ତୁମ ପାଦେ ଲୟ ରଖି ଅହରହ

ଆଗେଇ ଚାଲିବି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପଥରେ ।

ଜୀବନ୍ତ ଦେବୀଟେ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ

ଭକତି ଚନ୍ଦନ ବୋଳି ମଥାରେ

ବାଧାବିଘ୍ନ ସରହଦକୁ ଡେଇଁ ମୁଁ

କରମ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ନ ହାରେ ।

ପାଷାଣ ଦେବୀଙ୍କି ମନ ସମରପି

ପାଇବି କି ତୁମ ଶୀତଳ ପ୍ପର୍ଶ

ତୁମେ ହିଁ ଅମୃତ ପ୍ରଦାୟିନୀ ମାଆ

ଫୁଟାଇଛ ମୋର ମୁଖରେ ହସ ।

ଯେତେ ବି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କଲେ ତୁମ ପାଇଁ 

ସମୁଦ୍ରକୁ ଶଙ୍ଖେ ଭାବେ ମନରେ

ସୁଝି ପାରିବିନି ତୁମ ଋଣ କେବେ

ଋଣୀଟିଏ ମୋ ଜୀବନ କାଳରେ ।

ଯେଉଁଠି ବି ଥାଏ ତୁମ ସାଥେ ରହେ

ହୃଦୟ ଭିତରେ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତ

ସେଥରେ ତୁମର ଆସ୍ଥାନଟେ ଥାପି

ପୂଜା କରୁଥାଏ ଅନବରତ ।

ଚରଣ ଦ୍ବୟରେ କୋଟି ପ୍ରଣିପାତ

ଜଣାଇ ବାହି ମୁଁ କରମ ନାଆ

ବିଜୟର ଟୀକା ପିନ୍ଧୁଥାଏ ନିତି

ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଥାଉ ହେ ମାଆ ।