ମନ ବୃନ୍ଦାବନ
ମନ ବୃନ୍ଦାବନ
ମନକୁ କରିଲି ବୃନ୍ଦାବନ ମୁହିଁ
ଦେହକୁ କଲି ମନ୍ଦିର
ଦେହ ମନ୍ଦିର ରେ ସ୍ଥାପନା କରିଲି
ସିଂହାସନ ମୁଁ ହୃଦର ।
ମନ୍ଦିର ବେଢାରେ ଆଙ୍କିଦେଲି ମୁହିଁ
ଭାବର ମୂରତି ମାନ
ସେ ଭାବ ମୂରତି ଓଠରେ ଭରିଲି
ତୋର ସେଇ ବଂଶୀ ସ୍ୱନ ।
ଚିନ୍ତା ଚେତନାର ପ୍ରତି ପାଖୁଡା ରେ
ଜାଳିଲି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଦୀପ
ଆତ୍ମାର କାନ୍ଥରେ ଲେପି ଦେଲି ମୁହିଁ
ବାସ ଚନ୍ଦନ ପ୍ରଲେପ ।
ସେଇ ବୃନ୍ଦାବନ ମନ୍ଦିର ବେଢ଼ାରେ
ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ବସିଲି
କାନରେ ବାଜିଲା ବଇଁଶୀର ସ୍ଵର
ଆନନ୍ଦରେ ହଜିଗଲି ।
ମୋ ଚିନ୍ତା ଚେତନା ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲା
ଆତ୍ମା ଆଲୋକିତ ହେଲା
ମୋ ଆତ୍ମାର ପ୍ରତି କୋଣ ଅନୁକୋଣ
ଚନ୍ଦନ ବାସେ ଭରିଲା ।
ମୋହ ମାୟା ସବୁ ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇଲା
ଓଁ କାର ନାଦ ଶୁଭିଲା
ଦେହ, ମନ, ଆତ୍ମା, ଚିନ୍ତା ଓ ଚେତନା
ଅପୂର୍ବ ଭାବେ ଭରିଲା ।
