ମନ ବୈରାଗୀ

ବୈଶାଖୀ ଝାଞ୍ଜିର     ତତଲା ସମୀରେ

       ସିଝୁଛି ହୃଦୟ ଆଜି,

ଦହୁଛି ପରାଣ       ବିରହୀ ରାତ୍ରିରେ

       ବିଚ୍ଛେଦ ଅନଳ ସାଜି l

ଏକାନ୍ତ ଜୀବନ      ଜହର ସମାନେ

       ପ୍ରିୟତମ ବିନା ସିନା,

ବଣ ମଲ୍ଲୀ ପରି     ଝରି ପଡେ ବନେ

      ସପନ ବୁଣିବା ମନା l

ଋତୁ ପରେ ଋତୁ      ଆସେ ଧରଣୀରେ

     ଜୀବନେ ଅଫେରା ତୁମେ,

ଅମାବାସ୍ୟା ହୁଏ     ପୂର୍ଣ୍ଣମୀ ରାତିରେ

     ତୁମ ବିନା ସିକ୍ତ ପ୍ରେମେ l

ସବୁଜ ପଲ୍ଲଵ       ରୋଦନେ ଅତିଷ୍ଟ

       ଫଗୁଣର ସ୍ପର୍ଶ ବିନା,

ମନର ସହରେ      ବିରହର କଷ୍ଟ

       ଶ୍ରାବଣର ସ୍ପର୍ଶ ବିନା l

ଫେରି ଆସ ସାଥି     ଜୀବନେ ମୋହର

         ଫୁଟିବ କୁସୁମ ଶତ, 

ମୃଦୁଳ ମଳୟେ       ସୁଗନ୍ଧ ହଜାର

        ତୁମରି ସ୍ପର୍ଶରେ ସତ l

ବୈରାଗୀ ମନ        ଜପେ ତୁମ ନାମ

       ନିରନ୍ତର ଅନ୍ତର ସ୍ଵରେ ,

ଦୁଃଖଦ ସଂସାରେ    ତୁମେ ପୁଣ୍ୟ ଧାମ

       ଖୋଜୁଛି କାହ୍ନୁର ସୁରେ l

ମିଳିବ କି ସତେ       ସେ ପୁଣ୍ୟ ଜଗତି

         ଜଗତେ ଜଗତ ବନ୍ଧ,

ଆତ୍ମାର ସାରଥୀ       ସେ ଏକା ମୁକତି

        ଗୋବିନ୍ଦ ବିହୁନେ ଅନ୍ଧ l

         

ହେ ରାଧା ମୋହନ    ମୋ ପ୍ରାଣର ପ୍ରାଣ

        ଅନ୍ତରେ ବିରାଜ ନିତ୍ୟ,

ତୁଳସୀ ତୁଳସୀ      ବାସୁ ମୋର ମନ

       ତୁମେ ଏକା କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟ l