ମଳୟର ବଳୟ

ଯେବେଠାରୁ ତୁମେ ମଳୟ ସ୍ପର୍ଶରେ

ଚନ୍ଦନ ପାଲଟିଗଲ, 

ବାସ ଚହଟିଲା ସାରା ଜଗତରେ

ଭ୍ରମର କରିଲେ ଗେଲ ।

ଅଳପ ବୟସେ ରୂପସୀ ହୋଇଲ 

ଅଙ୍ଗେ ଅଙ୍ଗେ ଶୋଭା ଘେନି, 

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ମନ ଚିତ୍ତ ଆକର୍ଷଣେ 

ସତେ ବା ତୁମେ ଶ୍ରାବଣୀ ।

ମନ ବଦଳିଲା ତନୁ ବଦଳିଲା 

ଚାହାଣି ବଦଳିଗଲା,

ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହସ ଓଠର ସୁବାସେ 

ହୃଦୟ ଘାଇଲା କଲା ।

କେତେ ଯେ ତରଙ୍ଗ ଉଙ୍କିମାରୁଥିଲେ 

ତୁମ ଅଙ୍ଗସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ, 

ବେଳାଭୂମିପରେ ଘୂରିବୁଲୁଥିଲେ 

ବାଲୁକାକୁ ଦୋହଲାଇ ।

ସ୍ବର୍ଗର ଅପ୍ସରା ହୋଇ ଭୁଲିଗଲ 

ପାରିଜାତ ଖୋଜୁଥିଲ, 

ତରଙ୍ଗକୁ ତୁମ ଭ୍ରୁକ୍ଷେପ ନ ଥିଲା 

ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିଲ ।

ଭୁଲିଯାଇଥିଲ ବାଲିଘର ଖେଳ

ବୋହୂ ହେବାର ଭୂମିକା,

ନବ ଉଦ୍ଦୀପନା ଘାରୁଥିଲା ମନେ 

ହେବାକୁ ଚିର ନାୟିକା ।

ତେବେଠାରୁ ପାଣିଫୋଟକା ମିଳେଇ

ଜଳସ୍ରୋତେ ଭାସିଗଲା,

ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଆଶା ଭରସା ତାହାର

ଆପେ ଆପେ ଫୁଟିଗଲା ।