ମାଟି ମାଆ

ଜନନୀ ଜଠରୁ ଜନମିବା ପରେ

ପ୍ରଥମେ ପାଦ ଥାପି ଥିଲି 

ମୁଁ ମୋର ମାଟି ମାଆର କୋଳେ ,

ମୋ ମାଆ ପରି ,

ଅତି ଆଦରରେ

ଅତି ଯତନରେ

ମୋତେ କୋଳେଇ ନେଲା ସେ,

ତା' ଛାତିରେ ପାଦ ରଖି

ପ୍ରଥମ କରି ଚାଲି ଶିଖିଥିଲି ମୁଁ ,

ବାଲ୍ୟକାଳରୁ ହିଁ 

କୋଳାଗ୍ରତ କରି

କୁନି କୁନି ଆଖିରେ,

ଦେଖାଇଥିଲା ଅନେକ ସ୍ଵପ୍ନ,

ତା' ମାଟି , ପାଣି , ପବନରେ

ଗଢି ଦେଇଛି ମୋ ଶରୀର,

ମୋ ରକ୍ତରେ ଭରି ଦେଇଛି 

ଦେଶ-ପ୍ରେମର ଅପୂର୍ବ ଉନ୍ମାଦନା,

ଯେଉଁଠି ବି ମୁଁ ଦେଖିଲି 

ମୋ ଚାରିପାଖରେ, ମୋ ଜନ୍ମମାଟିରେ , 

ଦେଖାଗଲା ମୋତେ

ନୈସର୍ଗିକ ସୁଷମାର ଅପୂର୍ବ ଭଣ୍ଡାର,

ପାଦ ଦେଶରେ ଯାହାର

ଚରଣେ ପଖାଳେ

ସୁଦୂର ପ୍ରସାରୀ ମହାସାଗର,

କଟିଦେଶରେ ଶୋଭା ପାଏ

ଶାନ୍ତ-ଶ୍ୟାମଳ ସବୁଜିମା ଭରା

ଚିର ଯୌବନା, ଅରଣ୍ୟ ସଂପନ୍ନା 

ପର୍ବତର ଗଳାହାର ,

ପ୍ରକୃତି ତା' ଠାରେ ଭରିଛି

ଅନିନ୍ଦ୍ୟ ଶୋଭାର ଅମ୍ଳାନ ଗନ୍ତାଘର,

ଋତୁସ୍ନାତା ପ୍ରକୃତିର 

ଯାଦୁକରୀ ସ୍ପର୍ଶରେ ,

ଖିଲି ଖିଲି ହୋଇ ହସି ଉଠେ

ମୋ ମାଟି ମାଆ ,

ନିଦାଘରେ କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ାର ରକ୍ତିମ ଆଭାରେ,

ଶ୍ରାବଣରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରଙ୍ଗମୟ ଛିଟାରେ

ଶରତରେ ଶୁଭ୍ର କାଶତଣ୍ଡୀର 

ଧବଳ-ମୟ ଜ୍ୟୋତିରେ,

ଶୀତ ଆସରରେ କାକର ଭରା

ଘାସ ଗାଲିଚାରେ,

ବସନ୍ତରେ ଆମ୍ର-କୁଞ୍ଜର କୁହୁ ତାନରେ

ବିଚିତ୍ରବର୍ଣ୍ଣା ଦିଶେ ମୋ ଜନ୍ମଭୂମି ,

ମୋ ମାତୃଭୂମି ପରି 

ଅତୀବ ସରସ ସୁନ୍ଦର ମୋ ମାତୃଭାଷା

କେବେ ଭିଜିଛି ସେ

ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜଙ୍କ କାବ୍ୟିକ ଚେତନାରେ,

ପଞ୍ଚ-ସଖାଙ୍କ ଭକ୍ତି ରସାଣିତ 

ପ୍ରାର୍ଥନା ଅର୍ଘ୍ୟରେ,

କେବେ ଜାତୀୟତାବାଦର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚେତନରେ ,

ନିତି ନିତି ପରିପୃକ୍ତ ହୁଏ

ପରିପୃଷ୍ଟ ହୁଏ

ମୋର ଅତି ପ୍ରିୟ ,

ସରସ- ସାବଲୀଳ ମୋ ମାତୃଭାଷା ,

ମାତୃଭୂମି ମାତୃଭାଷାରେ ମମତା

ଯା' ହୃଦେ ଜନମି ନାହିଁ

ତା'କୁ ଯଦି ଜ୍ଞାନୀଗଣରେ ଗଣିବା

ଅଜ୍ଞାନ ରହିବେ କାହିଁ !

ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧାରେ, 

ଦୀପଶିଖା ସାଜି

ମାତୃଭାଷା ମୋର ହସେ

କେତେ କବିଙ୍କର,

କାବ୍ୟ ଚେତନାରେ

ଭକ୍ତି ଭାବନାରେ

ବିପ୍ଳବ ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ

ଦିନକୁ ଦିନ ଅକ୍ଷୟ, ଅମ୍ଳାନ ସାଜେ

ମୋ ପ୍ରିୟତମା ମାତୃଭାଷା

ମୋ ମାଟି ମାଆର ଭାଷା ,,,