କୃପାକର ମହାବାହୁ

କୃପାକର ମହାବାହୁ କର ହେ, କୃପା କର ।

ସର୍ପ ଜନମରୁ ପାରି କର ହେ, କୃପା କର । ।

ତୁମରି ସୃଷ୍ଟିରୁ ସର୍ପଟିଏ ମୁହିଁ

      ମୁଁ ମୁଢ଼ ଅଧମ ଜାତିହେ ।

ବିଷ ଦେଇଅଛୁ ବୋଲି ଗର୍ବ ମୋର

ଦେଖାଏ ମୁଁ ବଡ ବୀର ହେ, କୃପା କର

କୃପା କର ମହାବାହୁ . . . . . II୧II

ସର୍ପକୁଳେ ଯାତ କଲୁ ବୋଲି ପ୍ରଭୁ

       ସ୍ଵଭାବ ବଦଳେ ନାହିଁ ହେ,

ମାୟାଚକ୍ରେ ପଡ଼ି ପଥଗଲି ହୁଡ଼ି

ଅଧିନ ହେଲି ମାୟାର ହେ, କୃପା କର ।

କୃପା କର ମହାବାହୁ . . . . II9II

ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରକୃତି ଯେ ତମଗୁଣ ଦେଇ

        ଜନମ ଦେଇଛ ପ୍ରଭୂ ହେ ,

ସେଗୁଣ ବଳରେ ପ୍ରତିଶୋଧ ପାଇଁ ।

ଫୁ-ଫୁ ଫଣା ହୁଏ ମୋର ହେ, କୃପା କର ।

କୃପା କର ମହାବାହୁ . . . . II ୩ ।।

ରଖବା ନ ରଖ କରଇ ଜଣାଣ

      ଶ୍ରୀପାଦେ ଶରଣ ଦିଅ ହେ,

କୃପା କରିବ କି ଅବା ଦଣ୍ଡ ଦେବ।

ଏହା ତୁମ୍ଭ ଇଚ୍ଛା ହେଉ ହେ, କୃପା କର ।

କୃପା କର ମହାବାହୁ . . . . II ୪।।

ଶରଣ ପଶିଲି ପାଦତଳେ ତୋର

      ଶରଣ ବତ୍ସଳ ହରି ହେ,

ଶରଣ ଦେଇଣ ଉଦ୍ଧାର କରିଣ 

ପାରିକର ଭାବଗ୍ରାହୀ ହେ, କୃପା କର ।

କୃପା କର ମହାବାହୁ . . . . II ୫ । ।