କେବେ ମିଳିବ ନ୍ୟାୟ

ବଢେ ବେଳୁ ବେଳ ସାମାଜିକ ବ୍ୟାଧି 

ଡିଣ୍ଡିମ ପିଟେ ଜନତା

ଝିଅ କୁ ବଞ୍ଚାଓ ଝିଅ କୁ ପଢ଼ାଓ 

ସେତ ଦୁଇକୁଳ ହିତା ।

ସିଏ ମାତା ଭଗ୍ନୀ ସିଏ ସହୋଦରୀ 

ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ ଟିଏ 

ମିଥ୍ୟା ପ୍ରୋସ୍ଛହନା କରେ ବିବସନା 

ତହୁଁ ପ୍ରାଣ ବଳି ଦିଏ ।

ଥିଲା ଗୃହ ବନ୍ଦୀ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷିତ 

ପୁରାତନ ପ୍ରଥା କହେ 

ଖଳ ବୁଦ୍ଧି ଜ୍ଞାନୀ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟକୁ ଘେନି 

ଆଧୁନିକ ମନ ମୋହେ ।

ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ ପିତା ମାତା ତାର 

ପାଳି ପୋଷି ବଢ଼ାଇଲେ 

ଗୋଲାପ ପୁଷ୍ପ ସେ ଫୁଟିଲା ପୂର୍ବରୁ 

ମ୍ଳେଛ ତାକୁ ଦଳି ଦେଲେ । 

ମୋଦେଶ ମହାନ ବୋଲି ମିଛେ ଗର୍ବ 

କରି ଛାତି ଫୁଲାଉଛେ 

ଏ ଦେଶ କାନୁନ ବିକା ହୋଇଅଛି 

ବିଦେଶୀ ଜାରଜ ହାତେ ।

ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥପାଇଁ କରି ବ୍ୟବସାୟ

ଦିଅନ୍ତି ଅନ୍ୟାୟ ରାୟ 

ଦିଅ ଅଭିଶାପ ସେ ପାପୀ ସାଥିକୁ 

ମନ୍ଦ ଜାର ଅଭିପ୍ରାୟ । 

କାଟିଦିଅ ତାର ସେ ଅଙ୍ଗ ଶରୀରୁ 

କରିବନି ବଳାତ୍କାର 

ଛାଏଁ ମରିଯିବ ତା ଭଳି ତଡପି 

ହେ ଦେଶ ଜନତା ମୋର ।

ଏଭଳି କାନୁନ ପ୍ରଣୟନ କର 

ନିର୍ମମ ପାପୀଙ୍କ ପାଇଁ 

କରେ ପୂଜା ଅଳି ଆହେ ବନମାଳି 

ନ୍ୟାୟାଧିଶ ହୁଅ ସାଇଁ ।