କବିତା ଶୂନ୍ୟତାର୍ -୨

କେବେ କେବେ ଲାଗେ ଯେ

ମୋ ଭିତରେ ଖାଲି ମୁଠାଏ ଶୂନ୍ୟତା ଅଛି

ଘରର କେଉଁ କୋଣରେ ବନ୍ଦ ଥିବା

ଠିକ୍ ସେଇ ଆଲମାରି ପରି

କେଜାଣି କେତେ ବର୍ଷରୁ

ସେଇ ଅଳନ୍ଧୁ ଭିତରେ

ସେମିତି ଛନ୍ଦି ହେଇ ରହିଛି ।

କେବେ କେବେ ଲାଗେ ଯେ

ମୁଁ କାହିଁକି ଲେଖୁଛି

ମୁଁ କ'ଣ ପାଇଁ ଲେଖୁଛି

ମୁଁ କିଛି ଲେଖି ପାରିବିନି 

କି ଲେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ବି ହୁଏନି ।

କେବେ କେବେ ଲାଗେ ଯେ

ଏଇ ଯୁଦ୍ଧ ତ୍ ଜୀଵନ ତମାମ

ଏ କଲମ ଆଉ ଶବ୍ଦ ସହ ଯୁଦ୍ଧ 

ସବୁ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଦେଖେ ନିଜକୁ

ବାନ୍ଧେ ଶବ୍ଦର ପରିଧି ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର କୋହକୁ ।

ବେଳେ ବେଳେ ଖୁବ୍ ଈର୍ଷା ହୁଏ

ସେ ପାହାଡକୁ,ନଦୀକୁ, ଦେଖି

ସେ ପକ୍ଷୀକୁ ,ସମୁଦ୍ର ଢେଉକୁ ଦେଖି

ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦିଗନ୍ତ ବିସ୍ତାରି ଜଳରାଶି ଅଛି

ଦୂରଦିଗବଳୟ ର ଆକାଶ ଅଛି

ଯେଉଁଠି ବନ୍ଦୀତ୍ଵର ପ୍ରଶ୍ନ ହିଁ ନାହିଁ

ସର୍ବଦା ମୁକ୍ତ, ସୀମାହୀନ ।

ଆଉ ମୁଁ..,

ସବୁବେଳେ ନିଜ ଭିତରେ 

ଅହରହ ଅଣନିଃଶ୍ବାସୀ 

ନିଜ ଭିତରେ ହିଁ ସୀମିତ

ନିଜ ଭିତରେ ହିଁ ଆବଦ୍ଧ,ସୀମାବଦ୍ଧ

ବେଳେବେଳେ ଭାବେ ନିଜକୁ କେବେ

ନିଜଠୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ହୁଏ କି?