କାହାକୁ କହିବି ସୁଖୀ ପରିବାର

ପିତାମାତା ଭାଇ ଭାଉଜ ଭଗିନୀ

ସ୍ତ୍ରୀରି ପିଲାଛୁଆ ଏ ସଭିଙ୍କୁ ଘେନି

      ହୁଏ ସୁଖୀ ପରିବାର

କାହାକୁ କହିବା  ସୁଖୀ ପରିବାର

      ଯା' ର ନାହିଁ ଥଳକୁଳ ।

ଯେତେ ଭାଇ ସେତେ ହାଣ୍ଡି ତ ହେଲେଣି

କୋର୍ଟ କଚେରୀରେ ମାମଲା ଛିଣ୍ଡେନି

      ପାଚେରୀ ହେଲେଣି ଠିଆ

ଏ ଘରେ ଛ' ମାସ  ସେ ଘରେ ଛ' ମାସ

      ଜନ୍ମ କଲା ବାପା ମାଆ ।

ଚାକିରୀ କଲା ଯେ    ପଛକୁ ଚାହେଁନି

ବାପା ମାଆ କଥା    କହିଲେ ସରେନି

      ଖୋଜନ୍ତି ଅନାଥାଶ୍ରମ

ପୁଅ ଶୋଉଥାଏ    ଶୀତ ତାପ ଗୃହେ

      ବୋପାକୁ ମିଳେନି ଅନ୍ନ ।

ଭାଇ ତଣ୍ଟି କାଟେ   ଭାଇର ଏଇଠି

ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟେ   ଝଗଡା ଯେ ନିତି

     ସବୁରି ମୂଳରେ ଧନ

ଅଭାବ ହୋଇଲେ  ଅମାପ ରହିଲେ

     ସ୍ବାର୍ଥ ବାଦ ନିଏ ଜନ୍ମ ।

କେହି ବୁଝେ ନାହିଁ କା ଦୁଃଖ ଏଇଠି

ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ   ପକାଏ ସାଉଁଟି

    ବୁଝେନି ରକତ ପ୍ରେମ

ଏହା ଧ୍ରୁବ ସତ୍ୟ    ପାଠର ମହତ୍ୱ

     ସ୍ବାର୍ଥ ହୁଏ ସ୍ୱାଭିମାନ ।

ପଛର କଥାକୁ    ଚାହୁଁ ଥିବ ଥରେ

ଏ ବୃକ୍ଷ ବଞ୍ଚିଛି   କାହା ଦାନ ଜଳେ

     ସୁଖୀ ହେବ ଏ ଜୀବନ

ଫିଙ୍ଗିଲେ ଟେକାଟେ ଥୁଆ ପଥରଟେ

     ଆଗୁଁ ହୁଅ ସଚେତନ ।

ନିଜେ ହୋଇ ସୁଖୀ  ଗଢ଼ୁଥିବ ଦେଖି

ସୁଖୀ ପରିବାରଟିଏ ଯେ  ଏଇଠି

     ସମାଜ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ

ଦେଖିବ ଶିଖିବ    ସମାଜ ଜାଗିବ

      ଆଦର୍ଶର ପରିବାର ।