ଜନ୍ମଭୂମି

ଯାହାର କୋଳେ ଜନମ ଲଭି

ଡାକିଲି କୁଆଁ କୁଆଁ 

ସେହି ମୋ ପ୍ରିୟ ଜନମ ଭୂଇଁ 

ସେହି ମୋହରି ମାଆ।

ତାହାରି କୋଳେ ପାଦ ଥାପି ମୁଁ 

ପ୍ରଥମେ ତାଲିଥିଲି

ତା ଧୂଳି ବାଲି ଚନ୍ଦନ ପରି

ଦେହେ ମୁଁ ବୋଳି ହେଲି।

ତାହାରି ଜଳ ତାହାରି ଫଳ

ଖାଇ ମୁଁ ହେଲି ବଡ

ସାଥି ମେଳରେ ବୁଲୁଛି କେତେ

ତା ବିଲ ବନ୍ଧ ବାଡ।

ତାର ବିଲ ବଣ ଶାଗୁଆ କ୍ଷେତ

ଆହାକି ମନୋହର

ନଈ ବୋହଇ ଗାଆଁ ପାଖରେ

ପହଁରା ମଜା ଦାର।

ସାଙ୍ଗ ମେଳରେ ତା ତୋଟା ମାଳେ

ତୋଳିଛି କେତେ କୋଳି

ବର ଗଛର ଓହଳେ ପୁଣି

ଖେଳିଛି ମୁଁ ଦୋଳି।

ଗାଆଁରେ ମୋର ଗ୍ରାମ ଦେବତୀ

ସଭିଙ୍କୁ ପରା ସାହା

ଜାନି ଯାତରା ତା ପାଶେ ହୁଏ 

କେତେ ଆନନ୍ଦ ଆହା।

ସେଇଠି ମୁହିଁ ପଢିଛି ପାଠ

ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଯାଇ

ଗୁରୁଜୀଙ୍କର ଆକଟ ଛାଟ

ମନରୁ ଭୁଲି ନାହିଁ।

ଯେଉଁଠି ଥିଲେ ଭୁଲିବି ନାହିଁ 

କେବେ ତାହାର ନାଆଁ

ମୋ ଜନ୍ମ ଭୂଇଁ ସରଗ ମୋର

ସିଏ ମୋହରି ମାଆ।