ଜୀବନ ଉଠ୍ କେହି ଜଣେ କବାଟ ବାଡୋଉଛି

ଶବ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଏକ ସମ୍ରାଟ, 

ଏକ ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ଜଣେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ବନ୍ଧୁ । 

ଯେତେବେଳେ ଜୀବନର ନଶ୍ୱର ଯାତ୍ରା ସରି ଯାଏ, 

ମୃତ୍ୟୁ,

ଭିନ୍ନ ପୃଥିବୀର ସ୍ୱାଗତମ୍ ତୋରଣ ସାମ୍ନାରେ ଛିଡା ରହି;  

ସ୍ମିତ ହାସ୍ୟ ଦେଇ ଅତିଥିକୁ ଅଭ୍ୟର୍ଥନା କରିବା ପରି, 

ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରେ ଶବ ର ଜୀବନକୁ 

ଏକ ନିସ୍ତବ୍ଦ ବେଳାଭୂମିକୁ ।  

ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ଯାତ୍ରାର କ୍ଲାନ୍ତି ମେଣ୍ଟାଇବାକୁ, 

ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଯାଏ ଏକ ଲମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନହୀନ ଶାଶ୍ୱତ ନିଦ ।  

ନ ଥାଏ ସେଠାରେ ପକ୍ଷୀର ଚେଁ ଚାଁ ଶବ୍ଦ, 

ନଥାଏ ସକାଳ ସୂର୍ଯ୍ୟର ନାରଙ୍ଗୀ ହସ ।    

 

ଦିନେ ବନ୍ଦ ଘରର ଝରକା ଫାଙ୍କରେ; 

ଜୀବନ ଦେଖିଥିଲା ଭୋର ଆକାଶର କୁଆଁତାରା,  

ଓ କାକର ଭିଜା ରାତି ଉପରେ ଉଲକାପାତ ।

ଘୁଂଗୁଡି ଓ ନିଦ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହି ଜୀବନ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲା -  

ବଂଚିବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧର କୋଳାହଳ , ତା' ବିଜୟର ତୁର୍ଯ୍ୟନାଦ ,

ତା' ଲୁହର ଓ ତା' ଆବେଗ ମାନଙ୍କ ଚିତ୍କାରର ।  

ମୃତ୍ୟୁ ଆସି ଜୀବନର ନିଦ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲା , 

କଞ୍ଚା ନିଦରୁ ଉଠି ଏବେ ତା'କୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ,

ସେଇ ନିସ୍ତବ୍ଦ ବେଳାଭୂମିକୁ । 

ନିତିଦିନିଆ ଆଶାର ସୂର୍ଯ୍ୟୌଦୟ ଦେଖି ଦେଖି, 

ଆଖି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଆସିଲାଣି । 

ବିରାଟ ଶୂନ୍ୟତା ମଧ୍ୟରେ ହଜେଇବା ଓ ପାଇବାର 

ପ୍ରଖର ପ୍ରତିଧ୍ୱନିରେ, କାନକୁ ଶୁଭିବା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇ ଗଲାଣି ।    

ବଂଚିବା ପାଇଁ ଛଳନାର ଶବ୍ଦ ମାନଙ୍କୁ 

ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ, ପାଟି ଅମଙ୍ଗ ହେଲାଣି ।  

ଠୁଳ କରିବାର ଯୋଜନା ସବୁ, 

ପାଣ୍ଡୁର ବର୍ଣ୍ଣା ହୋଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ବିବ୍ରତ କଲେଣି ।   

ବୟସର ବୋଝକୁ କାନ୍ଧେଇ ନ ପାରି,  

ଆତ୍ମା, ମୃତ୍ୟୁ ଆଡକୁ କଣେଇ କଣେଇ ଚାହିଁଲାଣି ।   

ଏବଂ ଶିଶୁଟିଏ ପରି କ୍ଲାନ୍ତ ଶରୀର, ବିଛଣାଟିଏ ଖୋଜିଲାଣି ।  

ହେ ମୃତ୍ୟୁ ! ମତେ ତୁମେ ସେଇ 

ନିସ୍ତବ୍ଦ ବେଳାଭୂମିକୁ ନେଇଚାଲ, ଶୋଇବାକୁ !!