ଜୀବନ ମୃତ୍ୟୁ

ଜୀବନ କହିଲା ମୁତ୍ଯୁକୁ 

ଲୋକେ କରନ୍ତି ମୋତେ ଆଦର

ହେଲେ ତୁ ତ ହତାଦର ର ଶିକାର, 

ରଂଗ ବିରଂଗ ରେ ମୁହିଁ ଯେ ଭରା, 

ତୁତ ରଂଗହୀନତାର ଶିକାର, 

ମୁହଁ ଲୁହ ଦେଲେ ବି ଦିଏ ଖୁସି, 

ଲୋକନ୍କୁ ସବୁ ଦେବାରେ, 

ମୁଁ ଯେ ଧୁରନ୍ଧର, 

ତୁ ତ ଛଡେଇ ନବାକୁ କରିଛୁ ଆସର, 

ମୁଁ ଯୋଡିଥାଏ କେତେ ସଂପର୍କ, 

ତୁ ସବୁକିଛି ଭାନ୍ଗିଦଉ ସଭିଙ୍କ। 

ମୁତ୍ଯୁ କହିଲା ହସିହସି, 

ନେଇ ଆସେ ମୁଁ ନିମିଷେ ଆୟୁଷ, 

ନେଇ ଆସେ ଚିରନ୍ତନ ସତ୍ଯ, 

ମିଛ ଦେଇଥାଏ ଖୁସି, 

ନିରାଟ ସତ୍ଯ ତ ଅପ୍ରିୟ ବେଶି, 

ବେଶି କିଛି ମୁଁ କହିବି ନାହିଁ, 

ଜୀବନ ମିଛ ଓ ମ୍ରୁତ୍ୟୁ ସତ୍ଯ,

ମନେ ରଖିଥା ତୁହି।