ଜହ୍ନ

ତୁମ ମନାକାଶେ  ଉଇଁଛି ଗୋ ପ୍ରିୟା

ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜହ୍ନ ଟିଏ ହୋଇ

ସପନ ନୁହେଁ ମୁଁ  ସ୍ପର୍ଶ କରି ଦେଖ

ଭାସୁଛି ଚାନ୍ଦିନୀ ନେଇ ।

ରୁପେଲି ଜୋଛନା ଅଳସୀ ରାତିରେ

ଶୀତଳ ଚନ୍ଦନ ଘୋରି

ପଙ୍କଜ ପାଦକୁ   ଚାହିଁ ବସିଛି ଗୋ

ଆଶା ମନ ଜାତ କରି ।

କଳଙ୍କିତ ଚିହ୍ନେ  ଦୃଶ୍ୟ ମୋର ଶିରୀ

କଳୁଷ କାଳିମା ନୁହେଁ

ତୁମେ ସର ରାଣୀ   ଇନ୍ଦୁ ପ୍ରାଣ ବନ୍ଧୁ

ନିବିଡ଼ ନିଶିଥେ ଚାହେଁ ।

ପ୍ରେମ ପ୍ରଣୟର  ଭାଷା ଶେଷ ହୁଏ

ଆମରି ପ୍ରୀତିକୁ ଲେଖି

ରଜନୀ ଆକାଶେ ମୋ ଛବି ଭାସିଲେ

ତୁମ ହେଉ ଥାଅ ସୁଖି ।

ଚିର କାଳ ଥିବ  ମୋ ଆଖିରେ ତୁମେ

ପ୍ରୀତି ସରାଗର ଫୁଲ

କେହି ନବୁଝିଲେ    ନବୁଝନ୍ତୁ ଆମ

ପ୍ରେମ ପାରିଜାତ ମୂଲ ।

ତିଥି ବଦଳାଏ     ରୂପ ବଦଳାଏ

ବଦଳି ନାହିଁ ମୋ ମନ

ଯେତେ ଦୂରେ ଥାଉ କନ୍ଦୁକ ଦେହଟା

ମୁହିଁ ତୁମ ରାଜା ଜହ୍ନ ।