ଜହ୍ନ

ଆରେ ମୋର ଜହ୍ନ ରହିଛୁ କେଉଁଁଠି

ଭାବୁଛି ମୁଁ ତୋର କଥା,

ତୋ ଶୋଭା ଆଗରେ ନଇଯାଉଅଛି

ଆପେଆପେ ମୋର ମଥା ।

ଗୋରା ଦେହେ ତୋର କଳା ଜାଇଟିଏ

ମନ ମୋହିନେଇ ଯାଏ,

ତୋ ରୂପ ଦେଖିଲେ ମନରେ ମୋହର

ଈର୍ଷା ଭାବ ସୃଷ୍ଟିି ହୁଏ ।

ରୂପ ରାଇଜର ରାଜକୁମାରୀ ବିି

ଫିିକା ପଡିବ ତୋ ଆଗେ,

ତୋ ସୁୁନ୍ଦରତାରେ ସଭିଙ୍କର ମନ

କେତେ ଖୁସି ଭରା ଲାଗେ ।

ତୋ ନାମ ଶୁଣିଲେ ଆପଣାଛାଏରେ

ମନୁ ଚାଲିଯାଏ ଦୁଃଖ,

ତତେ ଦେଖିଦେଲେ କେଜାଣି କାହିିଁଁକି

ଖେଳିଯାଏ ମନେ ସୁଖ ।

କିିିଏ କହେ ତତେ ସରଗର ଚାନ୍ଦ

କେ କହେ ସରଗଶଶୀ,

ଜହ୍ନମାଁଁମୁ ବଲି ଡାକିଦେଲେ କିଏ

ତାକୁ ଦେଖି ଦେଉ ହସି ।

ହସର ପସରା ଭାବର ପସରା

ସବୁ ତୋର ଠେଇଁଁ ଅଛି,

କେଉଁଁ ବିନ୍ଧଣୀର ହାତ ଗଢା ତୁୁଇ

ଗଢିଛି ସେ ତତେ ବାଛି ।

ତାରା ମେଲେ ତୁଇ ଜହ୍ନ ରୂପେ ଉଇଁ

ମନକୁ ଯେ ନେଉ ମୋହି,

ହସର ଫୁଆରା ଖେଳିଯାଏ ସତେ

ତତେ ଟିକେ ଦେଲେ ଚାହିଁ ।

ତୋ ଦେହର ସେଇ ଶୀତଳ କିରଣ

କେତେ ଭଲ ଲାଗେ ସତେ,

ଆଖି ଫେରେ ନାହିଁ ମନ ବୁଝେ ନାହିଁଁ

ଯେତେ ଦେଖୁଥିଲେ ତତେ ।