ହିରୋ

ଅତି ଶରଧାରେ ନାତିଆ ଟୋକାର

ନାମ ଦେଲେ ଅଜା ହିରୋ,

ଦଣ୍ଡେ ନ ଦେଖିଲେ କାହିଁକି କେଜାଣି

ଦେହ ଲାଗେ ଜର ଜର ।

ରାତି ବିଛଣାଟା ଖାଁ ଖାଁ ଲାଗେ

ନଶୁଣିଲେ ହିରୋ ଗପ,

ସତେକି ସେଦିନ ଅଧୁରା ରହିଛି 

ଠାକୁର ଘରର ଜପ ।

ବାଳକରୁ ହିରୋ କିଶୋର ହୋଇଲା

ଗପରେ ନଲାଗେ ମନ,

ଘର କୋଣେ ବସି ମୋବାଇଲ ଦେଖି

ଦିନ ପରେ ବିତେ ଦିନ ।

ଦିବସ ରଜନୀ କିଛି ନ ମାନିଲା

ଖେଳେ ମୋବାଇଲ ଖେଳ,

ନୟନ ଦୁଇଟି ନୟାନ୍ତ ହୋଇଣ

ବୁହାଇଲେ ସଦା ଜଳ ।

ଝାପସା ଦିଶିଲା ଅକ୍ଷର ସମୂହ

ନ ପାରିଲା ପଢି ପାଠ,

ଘର କୋଣେ ପଡି ଲୁହ ଗଢାଇଲା

ବଢି ଚାଲିଥିଲା କଷ୍ଟ ।

ବାପା ସଙ୍ଗେ ଗଲା ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ

ଦେଖାଇଲା ଆଖି ତାର,

ଡାକ୍ତର କହିଲେ ନୀଳ କିରଣଟା 

କରିଅଛି ହରବର ।

ସବୁକଥା ହିରୋ ବୁଝିଗଲା ଏବେ

ମୋବାଇଲ ଖେଳ କାଳ,

ସମୟରେ ସବୁ କରିବ ସେ କାମ

ନଷ୍ଟ ନକରି ବେଳ ।

ଜେଜେ ସଙ୍ଗେ ଗଲା ପ୍ରାତଃ ଭ୍ରମଣରେ

ଦେଖିଲା ସବୁଜ ଦୄଶ୍ୟ,

ପନିପରିବା ସେ ଆନନ୍ଦେ ଖାଇଲା

ମନରେ ନରଖି ରୋଷ ।

ଆଖିର ମହତ୍ତ୍ଵ ବୁଝିଗଲା ହିରୋ

ବେଳୁ ହେଲା ସାବଧାନ,

ଆଖି ଭଲ ହେଲା ପାଠ ସେ ପଢିଲା

ଆନନ୍ଦେ କାଟିଲା ଦିନ ।