ବଏଠା

ସମିଆ ଟେ ଥିଲା ବଏଠା ଲାଲଠିନ୍

ଥିଲା ଯାହାକେ ଯେତେ

ଏଛେନ୍ ଆରୁ କାହିଁ ପାଏବ୍ କେନୁ

ଖୁଜଲେ ନାଇଁ ନ ଗୁଠେ ।।

ଯେନ୍ ଆଡେଁ ଦେଖବ୍ ବିଜଲି ବତୀ

ରାଏତ୍ ଦିନ୍ ହେଲା ଗୁଟେ

ଗଛେ ଖୁଟେଁ ଲାଗିଛେ ଲାଇନ୍ ତାର

ବଦଲି ଗଲାନ୍ ସତେଁ।।

ଦିନୁ ଦିନ୍ କେ ତ ଲୁକି ଗଲାନ୍ ପୁରନା

ଜିନିଷ୍ ମାନ୍ ଯେତେ

ଆଏଜ୍ କାଲିର୍ ପିଲା ଛୁଆକୁ କହେଲେ

ଖୁଜି ବୁଲବେ କେତେ ।।

ଯେନ୍ତା ସୁବିଧା ସେନ୍ତା ଅସୁବିଧା ହେଲା

କାହାକେ କହେମା ଆରୁ

ବଏଠା ଜଲେଇ ରହୁଁ ଥିଲା ଘରେଁ ତ

ନାଇଁ ନ ସେ ସବୁ ଆରୁ  ।।

ନିଜର୍ ହାତେଁ ଆମେ ନିଜେ ବଦଲଉଛୁ

ନୁଆଁ ନୁଆ ଜିନିଷ୍ ଜାକେ

ଠିକ୍ ସମିଆ ଥି ଆମେ ହଏରାନ୍ ହଉଛୁଁ

ନାଇଁ ଭାବବାର୍ କିହେ  ।।