ଏଇ ମୋର ଛୋଟ ଅଳି

ମାଆର ପଣତ ଭରା ବୃକ୍ଷ ଛାଇ

କଥାଟି ଝରଣା ଗୀତି,

ମାଆ ଥିଲେ ପାଶେ ନାହିଁ ଡର ଭୟ

ଆସୁ ଅବା ଅମା ରାତି ।

ମାଆର ପଣତ ଶୀତଳ ପରଶ

ମଧୁ ମାଳତୀର ବାସ,

ମାଆ ପଣତରେ ନିଦେ ଶୋଇଥିଲେ

ଭୁଲି ଯାଏ ଭୋକ ଶୋଷ ।

ଫୁଲଠୁ କୋମଳ ଜହ୍ନଠୁ ଶୀତଳ

ମଧୁର ତାହାର ଡାକ,

ସବୁ ଭୁଲି ହୁଏ ଯେତେ ରାଗ ରୋଶ

କରି ଦିଏ ଯେବେ କାଖ ।

ଦେହେ ଲାଗିଥିଲେ ଧୂଳି,ମାଟି,ବାଲି

କାନିରେ ଝାଡ଼ଇ ମାଆ,

ଅଝଟ କରିଲେ ବୁଝେଇ ଦିଅଇ

ଧରି ଥିଲେ କେବେ ରାହା ।

ମାଆର ପଣତ ଗ୍ରୀଷମର ଛାଇ

ପଉଷ ରାତିର ନିଦ,

ଶରତ ସଂଜରେ ଉଇଁ ଆସୁଥିବା 

ପୂରୁବ ଆକାଶ ଚାନ୍ଦ ।

ମାଆ ପାଇଁ ନାହିଁ ଭାଷାରେ ଶବଦ

ରଚିବାକୁ କାବ୍ୟ ଗୀତି,

ଶାସ୍ତ୍ର ପୁରାଣରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ଯାହାର 

ହୋଇନି ଏଯାଏ ଇତି ।

ମାଆ ପାଦେ ରହୁ ସଦା ମୋ ଭକତି

ନିତି ଖାଉଥାଏ ଗାଳି,

କାଳିଆରେ ତୋତେ କିଛି ମାଗୁନାହିଁ

ଏଇ ମୋର ଛୋଟ ଅଳି ।