ଦୟାସାଗର

ଦୀନବନ୍ଧୁ ଅବତର

ସୁଦର୍ଶନ ହସ୍ତେ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ

କଳକୀ ଶରୀର ଧର ।

ଶୀତ କାକରରେ ନ ପାହୁଣୁ ରାତି

ସଅଳ ପକାଇ ବୁଡ଼

ତୋର ବଡ଼ଦାଣ୍ଡ ସି°ହ ଦୁଆରରୁ

କରୁଛି ଦଣ୍ଡ ଜୁହାର

ବଢେ ପାପତାପ ଘୋର କଳିକାଳ

ଉଦ୍ଧର ଦୟାସାଗର ।

କେତେ ଦିନ ଆଉ ସହିବୁ କଷଣ

ଚାହିଁଥିବୁ ଜଳଜଳ

ବିଚରା ଭକତ ଦରଶନ ବିନା

ଆତୁରେ ହେବ ବିକଳ

ଦୂର କର ପ୍ରଭୁ ରୋଗ ମହାମାରୀ

ସିଂହ ଦୁଆରକୁ ଖୋଲ ।

ନୀଳଚକ୍ରେ ଉଡେ ପତିତପାବନ

ସ୍ୱାମୀ ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମ

ହୋଇ ଚଉବାହା ନୀଳ କନ୍ଦରରେ

ନୀରବେ ଅଛ ମଉନ

ଫେଡ଼ନ୍ତୁ ଆରତ ଖଣ୍ଡନ୍ତୁ ଦୂରିତ

ପ୍ରଭୁ ଦୟାର ସାଗର ।