ଦର୍ପହାରୀ ହେ ବଳିୟାର

ଦୟାମୟ ଦୀନବନ୍ଧୁ ଝରାଅ କରୁଣା ବିନ୍ଦୁ

  କରୁଣା ବରୁଣାଳୟ ଭାବ ନାଉରୀ,

ଦୀନଦୁଃଖି ହୃଦୟର ଭାବପୁଷ୍ପ ଗଳାହାର

  କିପରି ଜାଣି ଅଜଣା ଆହେ ଶ୍ରୀହରି

  ଦିବ୍ୟମୟ କାନ୍ତି ମଣ୍ଡିତ

ଦୁଃଖି ଜୀବନରେ ଥରେ ଦେଖିବ ନେତ୍ର ।

ଦିବ୍ୟସିକ୍ତ ଆତ୍ମାଧାରେ ସୁଶୋଭିତ ଭାବନୀରେ

 କୃଷ୍ଣ ଆଶ୍ରିତ ପ୍ରାଣରେ ପୁଲକ ସୁରେ,

ଦରଦୀ ପ୍ରାଣରନାହା ହେଯୋଗାଧି ଚଉବାହା

 ଅନୁଗ୍ରହ ଶ୍ରଦ୍ଧାବର୍ଷୀ ଅର୍ଣ୍ଣବ ତୀରେ

  ଦନୁଜ ନାଶନ କେଶବ,

ଦଇତାରୀ ହେ ମୁରାରୀ କୃପା ବିଭବ ।

ଦୟାସାଗର ନାମରେ ଲାଗିବ କଳଙ୍କ ଆରେ

  ବଦନ କମଳ ତବ ପଦ୍ମ ନେତ୍ରରେ,

ହୃଦୟେଶ୍ୱର ଶ୍ରୀଧର ନାମସାର ହଜିବରେ 

   ଦିବସ ନିଶିରେ ବ୍ୟଥା ପ୍ରାଣ ଆତୁରେ

    ଦହଇ ବିଷାଦ ଅନ୍ତରେ,

ଦିବ୍ୟତା ରଥେ ଇଶ କୃପାରେଣୁ ବାରେ ।

ଦମ୍ଭମୋର ଲକ୍ଷ୍ମୀକାନ୍ତ ଆତ୍ମା ସୁହୃଦ ସୁବନ୍ତ

   ଦାୟୀବନ୍ଧନରଜ୍ଜୁ,ର ମୋଜୀବନରେ,

 ଦରଶ ପରଶ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁକମ୍ପା ଆଶା ସର୍ବ

  ଦରିଦ୍ରନିଧି ଆହା କରି କିଞ୍ଚିତରେ

    ଦର୍ପହାରୀ ହେ ବଳିୟାର

ଦର୍ଶନ କରିବି ହୃଦେ ପରମେଶ୍ୱର ।

ଦଶତ ହୃଦୟ ନେଇ କେତେବା ସମୟ ଯହିଁ

  ଦାତାପଣ ଦେଖି ମାଗେ ତଵ ଦର୍ଶନ

 ଦୃଢ଼ତା ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ସଞ୍ଜ ନଇଁଗଲା ତହିଁ

 ଦିଅନାହିଁ ଦୁଃଖମୋତେ ହୁଅ ପ୍ରସନ୍ନ

  ଦିବ୍ୟଧାମେ ନିଅହେ ନାଥ

ଦୀନବନ୍ଧୁ ନାମ ହରି କରି ସାର୍ଥକ ।

ଦର୍ପହର ନାରାୟଣ ଦଳୀୟ କଂସ ନାଶନ

  ଦେବଙ୍କୁ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭ ରମାପତି ସମ୍ପଦ 

ଦର ହାସିତ Oକାର କଳେବର ପୁଲକିତ 

 ଦିବ୍ୟନାମେ ତଵ ହରି ହରି ତପତ

   ଦୁଃଖେ ଚିନ୍ତାମଣି ପ୍ରଣତି,

ଦମ୍ଭିଲା ପଣକୁ ପତି ଖଣ୍ଡି ବିପତ୍ତି ।

ଦୟାବନ୍ତ ଦୟାକର ଅଧମ ଯୋଡୁଛି କର

 ଦାତାପଣେ ବଳିୟାର କଷଣ ହର

ଦୀକ୍ଷାଗୁରୁ ଶିକ୍ଷାଗୁରୁ ଗୁରୁ ଗୁରୁ ମହାମେରୁ

 ଦୀନାଭାବେ ପ୍ରଣତି ସମର୍ପି ଅନ୍ତର

  ଦୁର୍ଘଟ ଭାଗ୍ୟକୁ ଶ୍ରୀକର,

ଦୁର୍ଦଶା ହାରି ମୁରାରୀ ପ୍ରଣତି ଶ୍ୱର ।

ଦମନ ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ  ହରିହେ ଭବ ଅର୍ଣ୍ଣବ

 ଧରିଛି ଚରଣ ତଵ ହେ ବାସୁଦେବ 

ଦେବଙ୍କୁ ଯା,ଅଗୋଚର ମାନବୀ କି,ଶକ୍ତିଛାର

  ଦିବ୍ୟପଦ ଭାବକାହୁଁ ହୃଦେ କେଶବ

  ସମର୍ପିଛି ସଂସାର ନାଵ,

ଦୟାରେ ଭିଜେଭାବେ କୃପା ମାଧବ ।