ଦାଦନ

ଭୋକ ଆଉ ଅସହାୟତା

ଭିତରେ ଆଉଟୁ ପାଉଟୁ ଜୀବନଟା

ଯେବେ ଚାରିଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ

ନାଚାର ହୋଇପଡେ

ଅଭାବ ଅନଟନର କଳାବାଦଲ 

ସାରା ପରିବାରକୁ ଘୋଡେଇ ରଖେ,

ନିଃସ୍ଵ ନିଃସହାୟ ମଣିଷଟା

ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ଭରା ନଈରେ

ଥଳ କୂଳ ନ ପାଇ ବେସାହାରା ହୁଏ,

ଭିଟା ମାଟିର ମୋହକୁ ଛାଡି

ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ଗୋଡ଼ କାଢି

ଖଟିବାକୁ ଯାଏ

ସେ ହେଇଯାଏ ଦାଦନ ।

କିଏ ବୁଝେ ତାର କଥା 

ବୁକୁ ତଳେ ସାଇତି ଥିବା

ଅକୁହା ବ୍ୟଥା..

ପଢି ପାରେ କି କେହି

ତା ମୁହଁରେ ଲେଖା ହୋଇଥିବା

ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣା ର କାହାଣୀ

ଅନ୍ତ ର ଆର୍ତ୍ତ ନାଦ 

ବିବଶତା ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ମନର ।

ମାଇଲ ମାଇଲ ଦୂରରେ

ଗାଆଁରେ ଛାଡି ଆସିଥିବା

ଆପଣା ଲୋକ ସବୁ

ବେଳ ଅବେଳରେ 

ତା ମୁହୂର୍ତ୍ତମାନଙ୍କୁ କରନ୍ତି

 ବିଷର୍ଣ୍ଣ, ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ

ଲୁହ ଲହୁ ଏକ କରି

ବଞ୍ଚିବାକୁ ହୁଏ

ଅପରାଧୀଟେ ପରି ।

ଦାରିଦ୍ର୍ୟଟା ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର

ଅସହିଷ୍ଣୁ ଅହଂକାରୀ 

ଦୁଃଖର ପଞ୍ଝା ମେଲେଇ

କ୍ଷତାକ୍ତ କରେ ମଣିଷକୁ

ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ

ଚାହିଁଲେ ମରି ପାରେ ସହଜରେ

କିନ୍ତୁ ବଞ୍ଚିବା ତା ପାଇଁ

ଏକ ମସ୍ତ ବଡ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ।