ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ବଂଶୀ
ବଂଶୀ
1 min
212
ତତେ ଦେଖି ଏତେ ଇର୍ଷା କାହିଁ
ଜାଣେ ନାହିଁ ଏଥିପାଇଁ
ବୋଧହୁଏ ତୁ ସବୁଠୁ ନିଆରା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଓଠ ଛୁଆଁ ହେଉ ଯେବେ ଅମାନିଆଁ
ଖଣ୍ଡେ ବାଉଁଶରେ ଏତେ ଭାଉ
ସେ ଶବ୍ଦର ଦାଗ ଦାଉ ଦାଉ
ପ୍ରେମର ମହକ ଅବା ପ୍ରେମର ବଣିକ
ଉଭୟଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଲୁ ମଣିକଆଞ୍ଚନ ସିନ୍ଦୁକ
ସେ ସିନ୍ଦୁକ ତାଲା ଫିଟିଗଲା ଯେବେ
ବଇଁଶୀ ବାଜିଲା
ସେ ଧ୍ବନିର ସମ୍ମୋହନ
ସେ ପ୍ରୀତି ସ୍ଵର ଆବେଦନ
ମଥୁରାରୁ ବୃନ୍ଦାବନ
ପୁଣି ମନ ବନ ଉପବନ
ଚହଲେ ଯମୁନା ଛାତି
ଵଉଳେ ଫୁଲମତୀ
ସଂହତି ସମ୍ପୃକ୍ତି ସେ ପ୍ରୀତିରେ ନାହିଁ ଇତି
ତତେ ଗଢିଲା କିଏ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତେ ଦେଲା କିଏ
ଏସବୁର ପ୍ରଶ୍ନରେ ଥରୁଛି ଛାତି ଯେମିତି
କରତି କରତି
ଖଣ୍ଡେ ବାଉଁଶ ଭିତରେ ଏତେ ସମାହାର ଆଦୃତି
ହେ କୃଷ୍ଣ ଥରେ ତ କୁହ ନାରୀଜାତି
ବଇଁଶୀ ମଧୁର ସ୍ଵନ ଆଣେ ପ୍ରୀତିର ଜାଗୃତି
ଯେଣୁ ନାରୀ ଅବଳା ଦୁର୍ବଳା ନୁହେଁ
କିନ୍ତୁ ମାଗେ ଟିକେ ପ୍ରଣୟ ପ୍ରୀତି
ବଂଶୀ ଲାଗିଲେ କୃଷ୍ଣ ରୂପେ ପ୍ରିୟ ପୁରୁଷ ଓଠେ
ତା ଛାତି ସହିବ କେମିତି ?
