ବିରାଡ଼ି ବୈଷ୍ଣବ

ପିଲାବେଳ କାହାଣୀଟି ପଡୁଅଛି ମନେ

ଶୁଣାଇ ଦେଉଛି ଶୁଣୁଥିବ ସଭା ଜନେ l

ପର୍ବତ ଗୋଟିଏ ଥିଲା ଭାଗୀରଥି ତଟ

ଗୁଧ୍ରଙ୍କ ନିବାସ ଯେଣୁ, ନାମ ଗୁଧ୍ରକୁଟ l

ତହିଁ ଥିଲା ବଟ ଏକ ମେଲି ପତ୍ର ଡାଳ

ରହୁଥିଲେ ବସାବାନ୍ଧି ଏକ ଶ୍ୟେନଦଳ l

ବୃଦ୍ଧ ଏକ ଶ୍ୟେନ ଥିଲା ନାମ ଜରଦ୍ଗବ

ଜଗିଥିଲା ଗୁଧ୍ରଙ୍କର ବସା ସେହି ଠାବ l

ପ୍ରତିଦିନ ଶ୍ୟେନମାନେ ଚରିବୁଲି ଯାନ୍ତି

ଫେରିଆସି ବୃଦ୍ଧଟିକୁ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତି l

ସୁଖେ କଟୁଥାଇ ଦିନ କିଛି ଦିନ ପରେ

ପହଞ୍ଚିଲାଆସି ଏକ ମଞ୍ଜାରି ସେଠାରେ l

ନାମ ତା'ର ଦୀର୍ଘକର୍ଣ୍ଣ ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା କାନ

ଗୋଜିଆଦାନ୍ତ ତାହାର ଅତୀବ ତୀକ୍ଷଣ l

ଜାଣିଲା ବସାରେ ଛନ୍ତି ଅନେକ ଶାବକ

ବିଚାରିଲା ମନେ ଖାଇବି ମୁଁ ଏକ ଏକ l

କିନ୍ତୁ ଯେବେ ଜରଦ୍ଗବ ଗୁଧ୍ରକୁ ଦେଖିଲା

ଯମ ପ୍ରାୟ ମଣି ତା ହାଲୁକ ଶୁଖିଗଲା l

ମନେ ଚିନ୍ତି ଏ ଗୁଧ୍ରକୁ ଦେବି ମୁଁ ପଟାଇ

ଏଠାରେ ରହିବି ପକ୍ଷୀଶାବକଙ୍କୁ ଖାଇ l

ଗୁଧ୍ରପାଶେ କଲାଯାଇ ନମସ୍ତେ ନମସ୍ତେ

ତୁମ ପରି ଧାର୍ମିକ କେ ନାହିଁ ତ୍ରିଜଗତେ l

ତୁମ୍ଭ ଶରଣରେ ତେଣୁ ଆସି ଅଛି ମୁହିଁ

ଶାନ୍ତ ଶିଷ୍ଟ ମୁହିଁ ଏକ ସୁଧାର ବିଲେଇ l

ବିଲେଇର ନାମ ଶୁଣି ତହୁଁ ପକ୍ଷୀ ରାଜ

କହଇ ବିରାଡ଼ି ତୋର ପ୍ରାଣଗଲା ଆଜ l

ବିରାଡ଼ି ତହୁଁ କହଇ ବେନି ହାତ ଯୋଡ଼ି

ନମଣ ହେ ପ୍ରଭୁ ମୁହିଁ ସାମାନ୍ୟ ବିରାଡ଼ି l

ବୈଷ୍ଣବ ମୁଁ କରେଯାଇ ନିତି ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ

ଏକାଦଶୀ ପାଳି କରେ ବ୍ରତ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ l

ଏମନ୍ତେ ମାର୍ଜାର ଗୁଧ୍ରେ ବିଶ୍ୱାସ ଜନ୍ମାଇ

ରହିଲା ବଟକ୍ରୋଟରେ ମହାନନ୍ଦେ ଭାଇ l

ସରଳ ବିଶ୍ୱାସୀ ସେହି ଗୁଧ୍ର ଥିଲା ଅନ୍ଧ

ବୁଝି ନପାରିଲା ବିଲାଇର ମାୟା ଛନ୍ଦ l

ସୁଯୋଗ ଉଣ୍ଡି ବିଲାଇ ଗଛପରେ ଉଠି

ଆନନ୍ଦରେ ଖାଏ ଗୁଧ୍ର ଛୁଆ ଚିପି ତଣ୍ଟି l

ଜରଦ୍ଗବ ବସା ମଧ୍ୟେ ଫିଙ୍ଗେ ସବୁ ହାଡ଼

କ୍ରମେ ତହିଁ ଜମି ଗଲା ହାଡ଼ କୁଢ଼ କୁଢ଼ l

ଛୁଆ କିଏ ଖାଇ ଯାଏ ଆସି ନିତି ନିତି

ଗୁଧ୍ର ବୃଦ୍ଧପାଶେ ଯାଇ କରିଲେ ମିନତି l

ଦେଖନ୍ତି ବୃଦ୍ଧ ବସାରେ ହାଡ଼ କୁଢ଼ କୁଢ଼

ଧାରଣା ତାଙ୍କର ହୋଇଗଲା ତହୁଁ ଦୃଢ଼ ।

ଏ ବୃଦ୍ଧ ଖାଉଛି ନିଶ୍ଚେ, ଶାବକଙ୍କୁ ଧରି

ତହୁଁ ଜରଦ୍ଗବେ ମିଳି ପକାଇଲେ ମାରି l

ଅଜ୍ଞାତ କୁଳଶୀଳକୁ ଆଶ୍ରୟ ନ ଦେବ

ଆଶ୍ରୟର ଫଳ ଜରଦ୍ଗବ ପ୍ରାୟ ହେବ l

ହିତୋପଦେଶ କାହାଣୀ ରଖିଥିବ ଚିନ୍ତି

ଫୁଲଫୁଟିଲା କେତକୀ ଗପହେଲା ଇତି l