ବିଚ୍ଛେଦ

ବହୁ କ୍ଷଣ ପରେ ଯେବେ ଆଖି ମୁଁ ଖୋଲିଲି

    ଦେଖିଲି ସବୁ ଲାଗେ ମୋତେ ଅନ୍ଧାର ,

ବଡ ବିକଳରେ ମନେ ମନେ କେତେ ତୁମକୁ ଖୋଜିଲି

    ପାଇଲି ନାହିଁ ,ତୁମେ କରିଦେଲ ପର ।

ଯଦି ଏତେ କଥା ତୁମ ସବୁ ମନରେ ଥିଲା

    କାହିଁକି ମୋତେ କଥା ଦେଇଥିଲ ତୁମେ ,

କହିଥିଲ କେତେ ଆଦର ସ୍ନେହରେ ହସ ହସ ମୁଖେ

     କେବେ ଅଲଗା ହେବା ନାହିଁ ଆମେ ।

କେତେ କେତେ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖାଇଲ ମୋତେ ସବୁ ତୁମେ

    ହଜିଥିଲି ସେହି ତୁମରି ସ୍ବପ୍ନ ଭିତରେ ,

ଭାବିଥିଲି ତୁମେ କେତେ ଭଲ ,କରିଛ ମୋତେ ନିଜର

     ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ମୋର ତୁମ ଭରସାରେ ।

ଏବେ ଲାଗେ ମୋତେ ,ତୁମ ସେହି ସବୁ କଥା

     ଝିପି ଝିପି ବରଷାର ପ୍ରତାରଣା ପରି ,

ଖାଲି ଝରେ ସିଏ ସିନା ,ମାଟିକୁ ଦିଏ ଭିଜାଇ

     ମୋତେ କରିଛ ତୁମେ ଭିଜାମାଟି ପରି ।

ଅଧୁରା ରହି ସେହି ଭିଜା ମାଟି ,ବର୍ଷା ପାଇଁ

     ଚାହେଁ ଶସ୍ୟ ଶ୍ୟାମଳା ହେବା ଲାଗି ,

ପ୍ରକୃତିର ଖେଳ ବୁଝି ପାରେ ନାହିଁ ତାର ମନ

     ଦୁଃଖରେ ମନେ ମନେ ଯାଏ ରାଗି ।

ତଥାପି ସାହିଯାଏ ସିଏ ସବୁ ଜଗତ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ

    ଆଶା ଭରସାରେ ଚାହିଁ ତ ରହିଥାଏ ,

ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ କେତେ ବିକଳେ ସିଏ ବରଷିବାକୁ କହେ

    କିନ୍ତୁ ,ତାର ବେଦନାକୁ ବୁଝିବ କିଏ ।

ଆଜି ତୁମେ ମୋତେ ଯେବେ ପର କରି ଦେଲ

    ଖାଲି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ମଲି,

ଦେଖ ତୁମେ ଆସି ,ମୋର ସେହି ଆଖି ଲୁହରେ

    ମାଟିକୁ ଭିଜାଇ ଭିଜା ମାଟି କରିଲି ।

ସହି ପାରୁନାହିଁ ଏବେ ଏହି ବିରହ ବେଦନା ଆଉ

    ଦିନ ମୋତେ ଲାଗେ ରାତି ପରି ,

ଆମ ବିଛେଦର ଦାରୁଣ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହି ହୁଏ ନାହିଁ

     ଭାବୁଛି, ଏବେ ଏକା ବଞ୍ଚିବି କିପରି ।