ଭୂଜ ତଳେ ରଖ ମହାବାହୁ

 

  

ଦୀନ ଦୁଃଖି ଟିଏ ଡାକୁଛି ଗୋସେଇଁ

ଭୂଜ ଟେକି ବସି ଅଛ

ସେଇ ଭୂଜ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ ହେ

ନୟନର ନୀର ପୋଛ ।

ମହାବାହୁ ନାମ ବହିଅଛ ପରା

ଭୂଜ ର ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା

ଅଭୟ ଦିଅ ହେ ଭାବର ଠାକୁର

ଅପରୂପ ବର୍ଣ୍ଣବିଭା ।

ଭୂଜ ତଳେ ରଖ ସହାସ୍ୟ ବଦନେ

ଧଇର୍ଯ୍ୟ ଶକତି ବଢୁ

ବିପଦେ ସମ୍ପଦେ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ

ତୁମ ଭୂଜ ଛାଇ ପଡ଼ୁ ।

ସେ ଭୂଜ ଛାଇରେ ଭୁଲି ଯାଏ ମୁହିଁ

ସୁଖ ଦୁଃଖ ଜୀବନର

ତୁମକୁ ପରଶି ହଜି ମଜିଯାଏ

ଜୀବନ ସାର୍ଥକ କର ।

ହେ କଳା ଠାକୁର ତୁମେ ତୁମ ସ୍ରଷ୍ଟା

ଆମେ ତ ତୁମରି ସୃଷ୍ଟି

ଭୂଜ ଉହାଡରେ ରଖ ଚକାଡୋଳା

ଦେଉଥାଅ କୃପା ଦୃଷ୍ଟି ।

କରୁଣା ସାଗର କରୁଣା କଣିକା

ଢାଳି ଦିଅ ପ୍ରଭୁ ବାରେ

ଆହେ ମହାବାହୁ ଉଦ୍ଧାର କର ହେ

ଭବ ଜଳେ ଘୁରି ମରେ ।

ଜଗତର ନାଥ ବୋଲାଇଛ ପରା

ଏ ସଂସାର ତୁମ ସୃଷ୍ଟି 

ଭୂଜ ମେଲି ପ୍ରଭୁ ଏ ସାରା ଜଗତେ

କର ହେ କରୁଣା ବୃଷ୍ଟି ।

ମନ୍ଦିର ସେବକ କରିଦିଅ ପ୍ରଭୁ

ତୁମ ପାଖେ ପାଖେ ଥିବି

ଭୁଜ ତଳେ ରହି ଆହେ ମହାବାହୁ

ଶ୍ରୀମୁଖ ଯେ ଦେଖୁଥିବି ।

ଥରୁଟିଏ ପାଇଁ କାଳିଆ ଠାକୁର

ଭୂଜ ତଳେ ରଖି ଦିଅ

ମେଣ୍ଟି ଯିବ ଯେତେ ଅବଶୋଷ ମୋର

ତୁମେ ମୋ ଜୀବନ ଖିଅ ।

ଭାବ ବିନୋଦିଆ ଭାବ ଲଗାଇଛ

ନୀଳ କନ୍ଦରରେ ବସି

ରାହା ନ ପାଇଲେ ସାହା ତୁମେ ହେବ

ଧଇର୍ଯ୍ୟ ଦେବ ପରଶି ।

ଭାବର ଠାକୁର ଭାବ ଦଉଡ଼ି ରେ

ତୁମେ ସଦା ବାନ୍ଧି ହୁଅ

ମୋ ଭାବେ ଅଭାବ କେଉଁଠି ରହିଲା

ମନ ଖୋଲି କହିଦିଅ ।

ଜୀବନ ଜଞ୍ଜାଳେ ଘାଣ୍ଟି ହୁଏ ପ୍ରଭୁ

ଶାନ୍ତି ଟିକେ ଖୋଜି ବୁଲେ

ଭୁଜ ତଳ ଆଶ୍ରା ଦିଅ ମହାବାହୁ

ସବୁ ଦୁଃଖ ମୁଁ ଯେ ଭୁଲେ ।

ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵ ଗାମୀ ଭୂଜ କରି ରଖିଅଛ

ଇସାରା ରେ ଦିଅ ବାର୍ତ୍ତା

ଭୁଜ ତଳେ ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛି

ରଖ ହେ ବିଶ୍ଵ କରତା ।।