ଭୁଲ ଥିଲା ମୋର

ଭୁଲଥିଲା ମୋର ଜାଣିଗଲି ଯେବେ

କିମ୍ପାଏ ଛାଡି ଚାଲିଗଲ

କ୍ଷମା ଯାତନା ମୋ ଶୁଣିଲଣି ତୁମେ

ଥରେ କାଇଁ କ୍ଷମା ନ କଲ....।

ଆଖିର ଲୁହକୁ ପୋଛି ମୁଁ ପାରିବି

ହୃଦୟ କାନ୍ଦଣାକୁ ମୁହିଁ

କେମିତି ପୋଛିବି କୁହ କିଏ ଜାଣ

ଜମା ଆଉ କାନ୍ଦିବି ନାହିଁ....?

ଦେବି ଦେବତାଙ୍କ କାହାଣୀ ଶୁଣିଛେ

କ୍ଷମାକରି ସିଏ ସଭିଙ୍କୁ

ମଣିଷ ମାତ୍ର ଏ କିମ୍ପା ଗଢି ଅଛି

ଚିହ୍ନି ପାରିନି ସେ ନିଜକୁ....।

ସ୍ମୃତି ରଖି ଅଛି ଯତନେ ସାଇତି

ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ମୁହିଁ

କଷ୍ଟ ଆସିଯାଉ ଜୀବନେ ଯେତିକି

ଖୁସିରେ ରହିଯା ତୁହି....।।