*. ଭିଡ଼ ଭିତରେ ମୁଁ* @@@@@@@@@

ଜନାରଣ୍ୟର ଅସୀମ ଉତ୍ତାଳ ତରଙ୍ଗମାଳାରେ
ମୁଁ ଏକ ନିର୍ଜନ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି,
ଅସଂଖ୍ୟ ମୁହଁର ଅସ୍ଥିର ଛାୟାପଟରେ
ମୋ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହୋଇଯାଏ ଅଲିଖିତ ସ୍ମୃତି।

କୋଳାହଳର କର୍କଶ ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନି ମଝିରେ
ମୋ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ହୁଏ ଅନାଥ,
ଶବ୍ଦମୟ ଉତ୍ସବର ଅତିରେକ ଆଡମ୍ବରେ
ମୋ ନୀରବତା ହୁଏ ଅବାଞ୍ଛିତ ପାଥ।

ହାସ୍ୟର ଅଭିନୟମଞ୍ଚର ଆଲୋକ ଛାଟରେ
ମୋ ଅନ୍ତରାଳ ହୁଏ ଅନାବୃତ,
ନୟନପାଟଳରେ ଜମିଥିବା ଅଶ୍ରୁମୁକୁଳ
ଖୋଜେ ଏକ ନିର୍ମଳ ସ୍ନେହସ୍ପର୍ଶ ଅବିରତ।

ପଦଧ୍ୱନିର ଅନିର୍ବାଣ ପ୍ରବାହରେ
ମୋର ପଥ ହୁଏ ଧୂସର ଓ ଅନିଶ୍ଚିତ,
କାଳର କଠୋର କରତଳରେ
ସ୍ୱପ୍ନମାଳା ହୁଏ ନିର୍ବାକ ଓ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ।

କେହି ନାହିଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ—
“ତୁମ ମନର ମୃଦୁ ବେଦନା କେମିତି?”
ସମସ୍ତେ ବ୍ୟସ୍ତ ନିଜ ଅଭିଳାଶ ର ଯାତ୍ରାରେ,
ମୋ କଥା ରହିଯାଏ ଅନୁଚ୍ଚାରିତ ଅନୁଭୂତି।

ଭିଡ଼ର ଅସ୍ଥାୟୀ ସମ୍ବନ୍ଧର ଗୁଞ୍ଜନରେ
ମୁଁ ଖୋଜେ ନିଜର ଆତ୍ମପରିଚୟ,
ମୋ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏକ କ୍ଷୀଣ ଦୀପଜ୍ୱାଳା,
ଯାହା ଅନ୍ଧକାରେ ଲୁଚି ମଧ୍ୟ ହୁଏ ଅଦମ୍ୟ।

କେବେ ମନେ ହୁଏ—
ମୁଁ ଏହି ଜନସ୍ରୋତର ଅଂଶ ନୁହେଁ,
ମୁଁ ଏକ ଅପଠିତ କାବ୍ୟପଙ୍କ୍ତି,
ଯାହାର ଅର୍ଥ କାଳ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ।

ତଥାପି ମୋ ଅନ୍ତରାତ୍ମାର ବେଦନାରେ
ଅଛି ଆଶାର ଅକ୍ଷୟ ପ୍ରଜ୍ୱଳନ,
ଭିଡ଼ ଭିତରେ ମୁଁ ଅନନ୍ୟ ଏକ ସ୍ୱର,
ମୋ ନୀରବତା ହେଉଛି ମୋର ଅମର ଘୋଷଣା

ଯେଦିନ କୋଳାହଳ ହେବ ନିର୍ବାପିତ
ଏବଂ ମୁହଁମାନେ ହେବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସତ୍ୟ,
ସେଦିନ ମୁଁ କହିବି—
ଭିଡ଼ ଭିତରେ ମୁଁ କେବେ ହରାଇନି,
ମୋ ଆତ୍ମା ଥିଲା ଅବିଚଳ, ଅନାବୃତ, ଅମୃତମୟ।

ଜନସମାଗମର ଜୁଆର ଭଟ୍ଟା ଉପରେ
ମୋର ଆତ୍ମସ୍ୱର ରହିବ ଅଦ୍ୱିତୀୟ,
ଭିଡ଼ ଭିତରେ ମୁଁ ଏକ ଅକ୍ଷରାତୀତ ସତ୍ୟ,
ଯାହା ହୃଦୟକୁ କରେ ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଅମୃତମୟ।

— ✍️*SWATI SHREE PANDIT*