ବାଜିମାତ

  

ସ୍ତବ୍ଧ ଆଉ ସଭିଏଁ ଚକିତ....!!

ଜୀବନକୁ ମୃତ୍ୟୁ କରେ 

ସଦା ବାଜିମାତ ।

ସଂସାରର ଚିରନ୍ତନ ସତ୍ୟ

ଆସିଲେ ତ ଯିବାଟା ନିଶ୍ଚିତ

ହେଲେ ଏତେ ବେଳାବେଳି

ମୃତ୍ୟୁକୁ କେମିତି କଲ 

ଜୀବନ ଠୁ ଏତେ ଆପଣାର?

ସତେ କଣ ତା ସହ ଥିଲା ତୁମ ଏତେ ପରିଚିତ?

ନା ଆମେ ମାନିନେବୁ ସହଜରେ !

ସବୁଥାଏ ବିଧି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ?

ଜୀବନରେ ମୃତ୍ୟୁର ତ ନାହିଁ ନୂତନତ୍ୱ ।

ତଥାପି ଗ୍ରହଣ କେବେ ହୁଏନାହିଁ

ହୃଦ ହୁଏ ସଦା ବ୍ୟାକୁଳିତ।

ବନ୍ଧୁ ରେ ! ଖାଲିଯାହା ତୁମଲାଗି,

ତୁମ କଥା ଭାବି ,

ନୀରବରେ କରୁ ଅଶ୍ରୁପାତ।।

ଆସନ୍ତନି ଫେରି...!

ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାରଦେଶ ଭାଙ୍ଗି?

ହୁଅନ୍ତା ନି ?ଖାଲିଥିବା ଶୁନ୍ୟର ପୂର୍ଣ୍ଣତା

ଦେଖନ୍ତେ ସଭିଏଁ ତୁମ

ଆମାୟିକ ହସର ଗଭିରତା।

ସମ୍ଭବ ତ ନୁହେଁ

ମନେ ମନେ ଝୁରିବୁ ସଭିଏଁ।

ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦେଶରେ ଥାଅ ତୁମେ

ଆତ୍ମା ତୁମ ଭଲରେ ରହୁ

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖେ ପାଖେ ରହି

ସଦା ଶାନ୍ତି ପାଉଥାଉ।