ଅତୀତରେ ବେଳେବେଳେ

କାନ୍ଥ ଉପରେ ଝୁଲୁଥିବା

ଫୋଟକୁ ଦେଖିଲେ

ଅତୀତରେ ହଜିଯାଏ ଜୀବନ

ଝଲସି ଉଠେ

ଅଜା ,ଆଇ ମୁଖ

ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରା ଥାପୁଡ଼େଇବା

ଆଉ ମୋ'ପିଲାଦିନ

ବେଳେ ବେଳେ ନିଜକୁ ପଚାରେ

ସତରେ କେତେ ବଦଳି ଗଲୁଣି

ଉତ୍ତରରେ ସମୟ ବଦଳିବା କଥା

ଆଖି ପାଣି ଆଖିରେ ଢଳ ଢଳ

ଜୀବନ ବଂଚି ବଂଚି ମରେ

ସ୍ମୃତିରେ

ଅତୀତର ଆଢୁଆଳ ବ୍ୟଥା

ବାପା ମାଆ ଆଜିବି ଗାଁରେ

ଭାଇ ଭଉଣି କଜିଆ

ମନେ ଚିତ୍ରିତ ହୁଏ ବାର ବାର

ସମୟ ବି ବଡ଼ ଚତୁର

ସଭିଙ୍କୁ କରିଦେଇ ଦୂର

ହାତେ ଦେଇଛି ଏକ ପରିବାର ବେନର

କାନ୍ଥକୁ ଦେଖି ପଚାରିଲି

ହେ ସମୟ

କହିଦେ ହସିବାର ମନ୍ତ୍ର

ଅନ୍ତରରୁ ଶୁଭୁଥିଲା

ପରିହାସ ,ଥଟ୍ଟା ଆଉ

କେହି ନୁହେଁ କାହାରରା ସୂତ୍ର

ଭାବିଲି ,

ଜନ୍ମ ବି ଏକା ମରଣ ବି ଏକା

ମଝିରେ କିଛି ସ୍ମୃତି

ତେବେ ଠିକ ଅଛି

ଭାବମୟଙ୍କ ଯଦି ଏହାହିଁ ଇଛା

ଚାଲିଯିବା ଆଉକିଛି ପଥ

ହୋଇ ଏକା ଏକା