ଅସ୍ତିତ୍ବ

ତୁମେ କୁହ ମୁଁ କାଳେ ଫୁଲେଇ 

କେବେ ପୁଣି କୁହ ଭାରି ମନୋଇ

କଥା କଥାରେ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରାଏ

ବୋଲି ମୁଁ କାଳେ ଭାରି ନାକ କାନ୍ଦୁରୀ

ବେଳେବେଳେ ମୁଁ ଅବୁଝା ଶ୍ରାବଣୀ

ପୁଣି କେବେ କୂଳ ଲଙ୍ଘି ଲହରୀ ।

କୁହ ତ!

ମୋ ଭିତରେ ଏତେ ସବୁ ଵଦଗୁଣ ଅଛି

ଜାଣି ବି ତୁମେ ଦାବି କର

ତୁମ ଜୀବନ ଠୁ ବି ମୋତେ ଅଧିକ ପ୍ରେମ କର ବୋଲି

ସତରେ ଏମିତି ଝିଅକୁ

କ'ଣ ପ୍ରେମ କରିହୁଏ !

ସେଥିପାଇଁ ତ ତୁମର ସେ କଥାକୁ

ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେନି ଏଯାବତ୍

ମୁଁ ଛଳଛଳ ଉତ୍ତାଳ ତରଙ୍ଗ

ତୁମେ ଗୁରୁ ଗମ୍ଭୀର ସାଗର ।

ମୋର ଇଚ୍ଛା ସବୁ ଵନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି

କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ ବାନ୍ଧି ରଖିବାକୁ ତତ୍ପର

ମୋ ଭିତରେ ଥିବା ଏତେ ସବୁ ଵଦଗୁଣକୁ

ଆପଣେଇନେବା ରେ ତୁମର ଆନନ୍ଦ

ଅଥଚ ମୁଁ ମୋ ଅଭ୍ୟାସ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ନାରାଜ ।

ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରେୟସୀ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ

ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରେ ତୁମ ର ସବୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି

କିଏ ଜାଣେ ଏବେ ସବୁ ଖରାପ ଭଲ ଲାଗୁଥିବା ବେଳେ

ପରମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ପାଦରେ ଶିକୁଳି ସାଜିଵ ।

ଏବଂ ପ୍ରେମ ବୋଲି କହୁଥିବା ସଂପର୍କର ମାନ 

କେଇଟା ଦିନର ଅବଧି ପରେ

ଵୋଝ ସାଜି ସାରା ଜୀବନ ଦହଗଞ୍ଜ କରିବ

ସେଥିପାଇଁ ତ ମୁଁ ମୋ ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ବକୁ ।

ସଜାଡି ରଖିଛି 

ଯେମିତି କାହାର

ମିଥ୍ୟା ପ୍ରହସନ ରେ ତାକୁ ହାରିବାକୁ ନପଡୁ

ବରଂ ନିଜର ସ୍ଵାତନ୍ତ୍ରତା ସେ ନିଜେ ବଜାୟ ରଖୁ ।