ଅନୁରାଗ

ମୋର ଏ କବିତା ପଢ଼ି ଭାବିପାର

ଇଏ ମୋ ମନର ଉଦ୍ ଵେଳନ ଅଥବା

ଶ୍ଳେଷୋକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ କିଛି ଉପହାସ ମାତ୍ର

କିନ୍ତୁ ଆଜିବି ମୁଁ ଖୋଜେ ତୁମକୁ

ଜନ୍ମ ଆଉ ମୃତ୍ୟୁର ଉଦାସ ପ୍ରହରରେ ।

ସେ ଦିନ ସେ ମେଘ ମଲ୍ଲାର ରେ

ଝର ଝର ହୋଇ ରାଗିଣୀ ଝରିଲା ବେଳେ

ତୁମେ ଥିଲ କେଉଁଠି ....?

ମୋ ଆତ୍ମ ବିହ୍ଵଳବେଳାରେ

ଖୁବ୍ ଖୋଜିଥିଲି ତୁମକୁ ।

ନିଶାନ୍ତ ପ୍ରହରେ

ବର୍ଷାର ସେହି ରିମିଝିମି ଧାରାରେ

ବିଜୁଳିର ତଡ଼ିତ୍ ପ୍ରଭାରେ,

ସେଦିନ ମତୁଆଲା ହୋଇ

ମେଘବି ଖୁବ୍ ଗରଜୁଥିଲା

ମୁଁ ଖୋଜୁଥିଲି ତୁମକୁ,

ମୋ ଭାବାକ୍ରାନ୍ତ ମନର ଉନ୍ମୁକ୍ତ ତରଙ୍ଗରେ

ସତ କୁହତ!

ତୁମେ ଥିଲ କେଉଁଠି ?

ଜାଣିଛ?

ଦଲକାଏ ପବନର

ସୁଶୀତଳ ସ୍ପର୍ଶ ରେ ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇ

ମୋ କବିତା ଫାଙ୍କରେ

ତୁମ ଆବେଗକୁ ଭରିଥିଲି ।

ତୁମେ ହସୁଥିଲ,

ମୋ କବିତା ରାଜ୍ୟରେ

ସ୍ୱାଧୀନ ଏକ ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମାରେ

ମୁଁ ଖୋଜୁଥିଲି ତୁମକୁ

ମୋ ମନର ଛନ୍ଦରେ,

ଠିକ୍ ମୁଗ୍ଧ ଯମୁନାର କୁଳୁ କୁଳୁ ନାଦ ପରି

ସତରେ କୁହନା!!

ତୁମେ ଥିଲ କେଉଁଠି ?