ଅଧୁନା ଯୁଗରେ ରଜ ଉତ୍ସବ

ଷାଠିଏ ବରଷ ତଳ

ମନେପଡ଼େ ପିଲା ବେଳ;

ରଜ ଯେବେ ଆସୁଥିଲା

ମାଟି ବାସ୍ନା ମହକିଲା;

ଶୀତଳ ପବନ ସଙ୍ଗେ ନବଘନ

ଆକାଶରେ ଦେଖା ଦେଲା ।

ମେଘ ନୀଳ ଆକାଶରେ 

ଦେଖି ମୟୂର ବନରେ;

ପୁଛ ଟେକି ନୃତ୍ୟ କଲା

ବନସ୍ତେ ଗଜ ଡାକିଲା;

ସେତେବେଳେ ଆସେ ଏରଜ ପରବ

ଧାତ୍ରୀ ରଜସ୍ୱଳା ହେଲା ।

ଗାଆଁ ଚାରିପଟ ଗଛ

ପକ୍ଵ ଫଳ ଭରା ଦୃଶ୍ୟ;

ସେଇ ଗଛ ଡାଳେ ଦୋଳି

ଖେଳ ଯେ ଡାଳ ମାଙ୍କୁଡି;

ଦୋଳି ସଜ ବାଜ ବନ ଫୁଲ ତୋଳି

ଦିନ କଟେ ଦୋଳି ଖେଳି ।

ଦେବୀ ପିଠେ ବାଦିପାଲା

ପସରା ଖଜାର ଡାଲା;

ରଜ ଗୀତ ଦୋଳି ଖେଳି

ଝିଅ ବୋହୁ ହୋଇ ମେଳି;

ପାଦରେ ଅଳତା ମୁଣ୍ଡେ ଟୋପିଚିତା

ଯାଇନାହିଁ ଅପସରି ।

କିନ୍ତୁ ନାହିଁ ଆଉ ବୃକ୍ଷ 

ସିମେଣ୍ଟ ଲୁହାର ଖୁଣ୍ଟ;

ଅଧୁନା ଆଜି ର ଏହି

ଦୋଳି ସିନା ଲାଗୁଥାଇ;

ଖେଳ କଉତୁକ ଭାଇଚାରା ଭାବ

ଆଉ ଆଗଭଳି ନାହିଁ ।

ବିକଟ ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ସିଝୁଛି

ମଉସୁମୀ ଲୁଚି ଅଛି;

କାଳ ବଇଶାଖି ବାତ୍ୟା

ବିକଳ ଧରା ଅଗତ୍ୟା;

ରଜ ମହୋତ୍ସବ ଗଣ ପର୍ବ ଫିକା

ପ୍ରକୃତି ବଦଳି ଯାଇଛି ।

ପ୍ରକୃତିର ଦୃଶ୍ୟ ଧ୍ଵଂସ

କରିଅଛି ଏ ମଣିଷ;

ଡାକୁ ନାହିଁ ଆଉ ଗଜ

ମୟୂର ନକରେ ନୃତ୍ୟ;

ମଣିଷର ରୁଚି ବଦଳି ଯାଇଛି

ତଥାପି ବଞ୍ଚିଛି ରଜ ।