ଆ ଗାଁ ଡାକୁଛି ଆ

ଗାଁ ଡାକେ ଆଜି ଆ

ସବୁଜ ବନାନୀ ବଣ ଲଟା ମୋର,

ଡାକୁଛି ତୁ ଚାଲିଆ

ମୋତେ ଛାଡି ଆଜି ବିଦେଶ ଯାଇଛୁ,

ପଡୁନି ମନେ କି ତୋର ମା' l

ପରଦେଶ ଗଲୁ ପାଠପଢିବାକୁ

ଗାଁ ଚାଟଶାଳୀ ଦେଇ ପାସୋରି,

ସେ ଗାଁ ରେ ଥିଲା ତୋ ଷଠିଘର

କେତେ ସ୍ମୃତି ପୁଣି ଅସୁମାରୀ l

ହେତୁ ପାଇଲା ଦିନଠୁ ବୁଲିଥିଲୁ କେତେ

ତୋ ଗାଁର ତୋଟା ଗହଳ,

ଦୋକାନ,ବଜାର,ପାଲା ମହୋତ୍ସବେ

ପଡିଥିଲା କେତେ ଚହଳ l

ସାଙ୍ଗସାଥି ମେଳେ ବରଷାରେ ଭିଜି

ଦେଇଥିଲୁ ଭସାଇ କେତେ କାଗଜ ନାଆ

ଆଜି ସେ ଗାଁ ନେହୁରା ହୋଇକି ଡାକୁଛି

କେଉଁଠି ଅଛୁ ତୁ ଆ ଫେରି ଆ l

ତୋ ଗାଁ ସବୁଠୁ ନିଆରା ଲାଗଇ

ସେଠି ନିର୍ଭୟ ତୁ ପରା,

ସେ ଗାଁ ବୁକେ ସାଇତା ସ୍ମୃତି ଯେ

ଡାକେ ବାରମ୍ବାର ତୁ ଫେରି ଆ l

ଗାଁର ମଉଜ ଗାଁ ସଜବାଜ

ବଖାଣିଲେ କେବେ ସରିବନି,

ହେଲେ ଗାଁ ଆଜି ମନ ମାରି ଡାକେ

ମତେ କଣ ତୁ ଭୁଲି ଗଲୁଣି l

ସହରୀ ସଭ୍ୟତା ସଭିଙ୍କୁ ଘାରିଛି

ଟିକେ ସହରୀ ବାବୁ ହେବାକୁ,

ସାରା ପୃଥିବୀଟା ସଂକ୍ରମଣେ 

ଥର ହର ନାଚିବାକୁ l

ମା 'ଯେପରି ସେନେହମୟୀ ସେ

ସନ୍ତାନ ଦିଏନା ଦୁଃଖ,

ଗାଁ ମାଟି ପରା ଚନ୍ଦନର ଧୂଳି

ସେ ତୋର ସରଗ ସୁଖ l

ଅଣନିଃଶ୍ୱାସୀର ଜାଲରେ ପଡିଯେ

ରୋଗ ସଂକ୍ରମଣ ଘାରେ,

ଉପାସ ଭୋକରେ ଦିନ କଟିଯାଏ

କର୍ମ ଯାଏ ପୁଣି ଦୂରେ l

ଆଜି ଅନୁଭବୀ ଗାଁ ଡାକେ ତୋର

ଆ ମୋ ପାଖକୁ ଆ,

ଏ ଘଞ୍ଚ କାନନ ତୋହାରି ଯେ ଘର

ଅଟ୍ଟାଳିକା ଭୁଲିଯା l

ଏ ଗାଁ କୋଳରେ ତୁ ଯେ ନିରାପଦ

ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ ସେ ବୈଭବ ସମ୍ପଦ,

ମାଟିର ମଣିଷ ମାଟିରେ ମିଶିବା

ଡାକୁଛି ବିକଳେ ଆ,

ଏ କୋଳ ତୋର ସରଗ ପୁର

ଶାନ୍ତିରେ ତୁ ଶୋଇଯା l

ମୋରି କୋଳରେ ଅମୃତ ପରଶ

ଟିକେ ଛୁଇଁ ଦେଇ ଯା,

ପରଦେଶ ଭୁଲି ଡାକେ ତୋର ମା'

ଆ ତୋ ଗାଁ ଡାକୁଛି ଆ ll