शून्य

शून्यातूनच आलो आणि शून्यातच 

जाणार हे माहिती असूनही 

नातं कुणाशी जोडाव ह्या द्वंदातच अडकून पडलो

एका बाजूला दुःखाचा डोंगर तर

दुसऱ्या बाजूला सुखाची खाई

अश्या पावसाळी वणव्यात

सतत पेटतच राहीलो

आता वाटही हुंदक्याची थकून गेलीय

आणि त्यामुळेच सगळी आठवणींची

लक्तरं मी गावकुसाच्या वेशीवरच

मी आनंदाने टांगून ठेवलीयत...

आणि अचानक 

पावलं काळजरेषेच्या उबंरठ्यावरच अडखळली

आकाश कवेत घेण्याचं बळ आलं 

हरवलेल्या क्षणांना पुन्हा एकदा 

कवेत घेतलं त्याला आंजारलं गोजारलं

आणि तुझ्या गहिऱ्या डोळ्यांत माझं जग

पुन्हा एकदा बुडालं

देण्या घेण्याचे ओलसर भावतरंग उठले 

आणि तू 

शब्दाच्या पोकळीत अंग चोरून उभी होतीस 

आणि मी मात्र दोन शुन्यांच्या पोकळीत अडकून पडलो ...