पाळणाघर

जाऊ नको थांब ना

दोन इवल्या हातांनी मिठी मारली

डोळ्यांत साचले दाट धुके

वाट माझी पावलात अडखळली

सोडून जाता तुला

मुके शब्द सारे होती

वेदना अंतरातल्या मम

नेत्रांतून हलकेच पाझरती

मनात वेडी आशा

पाऊल ओलांडे उंबरा

कष्टप्रद वाट ही खरी परी

करील तव भविष्याकाल साजिरा

तुला सोडताना पाळणाघरात,

माझी व्यथा डोळ्यांतून सांडली

मम मनाची करूण यातना

का असेल तुला आकळली....