Pallavi Udhoji
Romance Tragedy
दिवस गेले वर्ष गेले
पण कविता हाती नाही लागली
निरोप घेता फक्त
आसवे नयनी ओघाळली
स्वातंत्र्याच...
आई
साथ देशील मला
प्रेमाचं गणित...
गीत जीवनाचे
आई-बाबांचे भा...
ना कळे मज कशा...
उगाच माझा जन्...
विडंबन
उतरलेल्या कडे...
काव्य शब्द हे स्फुरले.
सख्या नातं तुझं नि माझं अखंड स्वप्न जणू मोगऱ्याचा असावा सुगंधी गजरा...
मी तुलाच शोधत आहे...
हळूच घे कानोसा
एक नवी बाहार आणतोस
काळीज धड धड माझं करतंय तुजविन मन माझं क्षण क्षण मरतंय कधी वाजव रे माझ्या प्रेमाची वीणा....
मागणे माझे एकच होते सहवास मला तिचा हवा होता मला तिच्यासाठी पंख नवे हवे होते सोबत घेऊन या क्षितिजापलीकडे
तुझ्या स्वभावातील गोडवा वाढवी स्नेहबंध आपुले माझ्या आनंदाचे क्षण आपुल्या मैत्रीनेच झाले
आसवांचा मेघ साठला साठला
माझ्या लेखणीचे शब्द बनो आमच्या सुंदर संसाराचे गीत
तुझ्या प्रेमावर माझा धाक माझं लहान चिमणीसारखं नाक बघ साजणा माझी अदा जगावेगळी..!!
एकटक बघता सखे गं... नजरेतही धार येईल.
समोरच्याला किंमत नाही का आपण त्याच्यासाठी झुरावं वाटतं मला की आपणही स्वतःसाठी जगून बघावं समोरच्याला वाटत नाही तर का त...
आकार, इकार, उकार, हे जुळत नाही
पूनवेच्या चांदण्यात मोहरले मंतरलेले मन तुझ्या सांगाती
हळूवार तव स्पर्शाने, बट केसाची सावरावे.
प्रीतफुला रे प्रीतफुला पहाटे पहाटे प्राजक्तासारखे उमलूया दाही दिशा सुगंधीत मस्त करूया इंद्रधनूच्या उंच झुल्यावर झुलूय...
हात जोडून तुला मी मागते दिन-रात तुझ्या स्वप्नांत जागते मी डोळे उघडताच दिसावा तू..... माझ्या श्वासात श्वास घ्यावा तू...
हे प्रिये, आज चंद्रही रूप तुझे बघुनी हळूच लाजला आहे
आठवतो का रे तुला तो कॉलेज कट्टा, सुगंधी चहा अन रंगलेल्या त्या अविरत गप्पा.. किती छान होता ना!! सोनेरी क्षणांचा तो टप...