વૃદ્ધાશ્રમ ?

કહાની છે આતો જીવંત સમયની,

નથી કોઈને આજે જરૂરત પણ એની,

વહાવી હશે જેણે વહાલોની સરિતા, 

નથી સંતાનો જેની કદર પણ કરતા,

એવા આતમના ભવના દુઃખી આ,

હંમેશાં અંતરથી દુવાઓ જ કરતા,

માની નસીબની સઘળી આ મહતા,

જીવન સુખેથી વ્યતીત જ કરતા,

પરંતુ ખરેખર સુખી તો નથી આ,

ભીતરના દાવાનળથી એ જલતા,

ભલે ને રહે એ સ્વજનોની સંગે,

છતાંયે ના એકલતાની શિકાયત કરતા,

સંસારની કેવી વરવી કરુણતા,

સંતાનને આ જન્મદાતા જ નડતા,

ખાતા લથડિયા કદી પડતાં આખડતાં,

મનડાનાં આળા મૂંગી વેદનાઓ રડતાં,

તેના થકી આવા ભવનો(વૃદ્ધાશ્રમ) બનતાં,

જે માતા પિતાના દિલે કારમો ઘા કરતા !