ઊંડાણ

આંખોને ખૂણે એક બિંદુ ચમકતું હતું,

મનનું એ વાદળ અશ્રુ વાટે વરસતું હતું,

દીવાની જ્યોત એમ ક્યાં સળગતી હતી?

પરવાના મીણનું હૃદય એમાં બળતું હતું,

ફૂલોની દશાને પૂછનારું કોણ છે અહીં?

નીચોવી એને આ જગત સુગંધીત થતું હતું,

સાગરનું હૃદય ઊંડાણ સાચવી બેઠું હતું,

ખબર કોને કે એ નદીની વાટ જોતું હતું,

વિચારોનાં પગરવ ખૂબ ઊંડે સુધી જતાં,

અંતે હાથમાં કંઈ હાથ લાગતું નહોતું.