ખુદની ખોજ

બનીને કોલંબસ નાથ,

હું ખુદને ખોજતો રહ્યો,

વચ્ચે નડતી અહમની દીવાલને,

તોડવાને મથતો રહ્યો,

કરી સોહમનો સાદ,

તને પોકારતો રહ્યો,

તોય ન જાણે કેમ ?

માયા વમળમાં ફસાતો રહ્યો,

અવર્ણનીય, અકથનીય,

વેદનાઓ સહેતો રહ્યો,

હાંફી ગયો, પણ હાર્યો નહીં,

તને મળવા ફાળ ભરતો રહ્યો,

લોહીલુહાણ થઈને પણ,

તારા તરફ ઘસડાતો રહ્યો.