సమాధి కట్టుకుంటున్న స్వార్ధం

పుడమితల్లి పొట్ట చీల్చుకుని

ఒక విత్తు జీవం పోసుకుంటుంది

జన్మనిచ్చిన తల్లి తన బిడ్డను

శ్రద్ధగా కాస్తూ ఉనికికి ఊతమై

పట్టును సాధించే దిశగా తీర్చి దిద్దుతుంది

మహా వృక్షంగా ఎదిగిన పసిమొక్క

శాఖల సంతానాన్ని విస్తరించి

జీవకోటి ఆధార భూతమౌతుంది

తరువుల సిరులను మాత్రం 

లెక్కకు మిక్కిలి మింగుతూ 

స్వార్ధ నర భక్షకుడు అవసరం తీరేంతవరకూ 

తల్లి రొమ్ముగుద్ది మరీ అమృతాన్ని చేజిక్కించుకుంటాడు

అంతటితో తృపికి ఆశ చావదే!

బ్రతికినంత కాలం ఫలములిచ్చిన

తరువుతల్లి తనువును కూడా

తనకు ఆలంబనగా మార్చి

పలు అవతారలెత్తిస్తాడు!

బరువు మోసే పుడమితల్లి పచ్చని గుండెలపై

కాంక్రీటు కోటింగ్ వేసి 

మింగ మెతుకు దొరకని స్థితికి కారణమై

అలంబనకు సజీవ సమాధి కడుతూ

తన సమాధికి తానే కారణమౌతున్నాడు