శబ్దానికి ప్రాణం పోసిన విధాత

నా అస్తిత్వపు ఆకాశంలో...
నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతున్న వేళ,
నీ ప్రాణవాయువును నా గొంతులోకి ఊది...
మొదటి శబ్దాన్ని మొలకెత్తించిన సృష్టికర్తవు నీవు!
అక్షరం ఇంకా పుట్టకముందే...
నా ఆకలి ఏడుపును ఒక అర్థవంతమైన వాక్యంగా చదివి,
లోకానికి నా ఉనికిని పరిచయం చేసిన అతీంద్రియ శక్తివి!
నీ చనుబాల తీపిని... అక్షరాల దీప్తిగా మార్చి,
ముద్దు ముద్దుగా ముక్కలు చేస్తూ,
నా మెదడు పొరల్లో జ్ఞానపు విత్తనాలు నాటిన
అపర భాషా శాస్త్రవేత్తవు నీవు!
నువ్వు మాటలు నేర్పడం అంటే...
కేవలం వర్ణమాలను దిద్దించడం కాదు!
నా అశక్తతను తుడిచివేసి, నాలో ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపడం.
నా పెదవుల కదలికల వెనుక...
నువ్వు అరగదీసిన నీ కనుపాపల శ్రమ ఉంది,
నువ్వు వెచ్చించిన నీ మౌనపు త్యాగం ఉంది.
ఈ ప్రపంచం నా గొంతును వింటోంది కానీ,
నా గొంతు వెనుక ఉన్న నీ స్పందనను చూడలేకపోతోంది.
నేను పలికే ప్రతి మాట... నీవు మెదిపిన మమకారపు ముక్క!
నేను రాసే ప్రతి అక్షరం... నీవు దిద్దిన వ్యక్తిత్వపు చుక్క!
మాట నేర్పిన నీవు గురువువైతే...
ఆ మాటతో నేను సాధించే ప్రతి గెలుపు నీకే అంకితం!
అమ్మ... నీవు నా జీవన వేదానివి,
ముగింపు లేని అక్షర సంవేదనవి!