నాన్నా

నీవు వెళ్లిపోయిన రోజు  
ఇల్లు ఖాళీ కాలేదు…  
నా లోపలే ఏదో పెద్దగా విరిగిపోయింది.

నీవు కూర్చున్న కుర్చీ ఇప్పటికీ  
దాని ఆకృతిని మార్చుకోలేదు…  
కానీ అందులో కూర్చునే  
ఆ భరోసా మాత్రం శాశ్వతంగా మాయమైంది.

ప్రతి రాత్రి  
ఆకాశం వైపు చూస్తే  
ఒక నక్షత్రం మాత్రమే  
ఎందుకో నన్ను ఎదురుచూస్తున్నట్టు ఉంటుంది…  
అది నీ కళ్ల దూరమైన వెలుగు అని  
నా మనసే నమ్మించుకుంటుంది.

నిన్ను గుర్తు చేసుకున్న ప్రతిసారి  
శ్వాస లోపలే అట్టడుగున నిలిచిపోతుంది…  
నన్ను నేను ఓదార్చుకోవాలా?  
లేక నిన్ను గుర్తుచేసుకుని  
ఇంకా కొంచెం విరగాలా?  
అది కూడా తెలియని స్థితి నాన్నా.

నీ మాటలు  
ఇంకా గోడల మీద ప్రతిధ్వనిలా తిరుగుతున్నాయి…  
కాని నేను మాట్లాడితే  
స్పందించేది  
నా ఒంటరితనం మాత్రమే.

మొదట నిన్ను కోల్పోయాను…  
తర్వాత ఆ కోల్పోవడాన్ని తట్టుకునే  
నా బలం కూడా కోల్పోయాను.

నీవు లేని లోటు నాన్నా—  
గాయం కాదు…  
గాయం ఉన్న చోటే  
శరీరం లేకుండా పోయినట్టు ఉంటుంది.

నిన్ను మిస్ అవ్వడం నా అలవాటు కాదు…  
అది నా శ్వాసలో కలిసిపోయిన  
శాశ్వత నొప్పి.