ఏమని చెప్పను నేస్తం

కాలగర్భాన కలసిపోయే కన్నీటి గాధను  

అందరికీ దూరమైపోతున్న అనాధ బాధను 

నాగరిక సమాజాన నవ్యతకై పరుగులే తీసాడో 

పునాదులే మరచి ఆదివాసిగా ఆనందమే పొందాడో .

అది వయసు విలాసాల తాలూకూ ప్రమోదమో 

లేక వలపు విలాపాల తాలూకా ప్రభావమో 

మనసుపొరలలో కొనసాగుతున్న అంతర్యుద్దమో 

మనుషులను చదవలేని అవగాహనారాహిత్యమో 

హృదయం ఉన్నా ప్రేమించిన ప్రేయసి దూరమై,

అనురాగమున్నా పంచుకునే తోడు మృగ్యమై,ఆరిపోతుంది ఆ జీవితం.

ఆనందం ఆవిరై,మధువే మధురమై,ధూమమే దగ్గరై,

మరణమే ప్రణయమై .

చీకటి వెలుగున,కాలం మరుగున,కన్నీటి మడుగున,ఓటమి తోడున,

ఆగిపోవాలి ఆ శ్వాశ .... అంతా