Quotes New

Audio

Forum

Read

Contests


Write

Sign in
Wohoo!,
Dear user,
ଜହ୍ନମାମୁଁ-111
ଜହ୍ନମାମୁଁ-111
★★★★★

© ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପ ଓ କବିତା - ୧

Children

3 Minutes   7.6K    16


Content Ranking

ଚାଣକ୍ୟ କଥା -1

ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଚଣକ ଗ୍ରାମରେ ଚଣି ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ । ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଆଜୀବକମତାବଲମ୍ବୀ ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କ ନାମ ଚଣେଶ୍ୱରୀ ଥିଲା । ତାଙ୍କରି ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଇତିହାସ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଚାଣକ୍ୟ ।

ଚାଣକ୍ୟ ଜନ୍ମରୁହିଁ ଏକ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ଥିଲେ । ସବୁଗୁଡିକ ଦାନ୍ତ ଥାଇ ସେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ । ମୁନିମାନେ କହିଲେ ଯେ ଦାନ୍ତ ଥାଇ ଜନ୍ମ ହେବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭବିଷ୍ୟତରେ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି । ଏକଥା ଶୁଣି ପିତା ଚଣି ଶିଶୁର ଦାନ୍ତଗୁଡିକ ଉପାଡି ଦେଲେ, କାରଣ ସେ ଏସବୁ ଭୌତିକ ସୁଖ ପରିବର୍ତ୍ତେ ଶିଶୁ ଯେପରି ଭବିଷ୍ୟତରେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ କରି ପାରିବ ତାହା ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ । ତା’ପରେ ପୁଣି ମୁନିମାନେ ଭବିଷ୍ୟତବାଣୀ କଲେ ଯେ ଚାଣକ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପରୋକ୍ଷ ଭାବରେ ଦିନେହେଲେ ବି ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିବ ।

କାଳକ୍ରମେ ଚାଣକ୍ୟ ବଡ ହେଲେ ଓ ସକଳ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ ଓ ସମୟ ଅନୁସାରେ ସେ ଏକ ଗରୀବ କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କଲେ । ଥରେ ସାନ ଭାଇର ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ ଯୋଗ ଦେବାପାଇଁ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ । ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ବିବାହିତା ଭଉଣୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ । ସେମାନେ ଧନୀ ଥିଲେ । ତେଣୁ ସାନ ଭଉଣୀର ଗରୀବ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ତାକୁ ସେମାନେ ବହୁତ ଅପମାନିତ କଲେ । ସେ ଦୁଃଖରେ ଶ୍ୱଶୁର ଘରକୁ ଫେରି ଆସି ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସବୁକଥା କହିଲେ । ଏକଥା ଶୁଣି ଧନ ଅର୍ଜ୍ଜନ କରିବାକୁ ସଂକଳ୍ପ କରି ଚାଣକ୍ୟ ଘରୁ ବାହାରି ପଡିଲେ । ଚାଣକ୍ୟ ତ ଶୁଣିଥିଲେ ଯେ ପାଟଳୀପୁତ୍ରର ରାଜା ନନ୍ଦ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ସତ୍କାର କରିଥା’ନ୍ତି । ସେ ଯାଇ ପାଟଳୀପୁତ୍ରରେ ପହଁଚିଲେ ଓ ଶେଷରେ ସେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଦରବାରରେ ଯାଇ ପହଁଚିଲେ । ସେଠାରେ ଏକ ସୁସଜ୍ଜିତ ଆସନ ଦେଖି ତା’ଉପରେ ସେ ବସି ପଡିଲେ, ମାତ୍ର ସେତେବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜା ଦରବାରକୁ ଆସି ନଥାନ୍ତି ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ରାଜା ନନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସେଠାରେ ଆସି ପହଁଚିଲେ । ଜଣେ ପରିଚାରକ ଚାଣକ୍ୟକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଆସନ ବସିବାକୁ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସେଠାରୁ ଆଉ ଉଠିଲେ ନାହିଁ । ସେ ଏସବୁ ଇଚ୍ଛା କରି କରିଥିଲେ । ତା’ପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଆସନରେ ତାଙ୍କ ଗଡୁ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଆସନରେ ତାଙ୍କ ଲୁଗା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ଆସନରେ ତାଙ୍କ ବାଡି ମଧ୍ୟ ସେ ରଖିଥା’ନ୍ତି । ରାଜଦରବାରରେ ଜଣେ ବିଦେଶୀର ଏପରି ଧୃଷ୍ଟତା ପରିଚାରକ ଆଦୌ ସହ୍ୟ କରି ପାରିଲା ନାହିଁ । ସେ ଚାଣକ୍ୟଙ୍କୁ ମାରି କରି ସେଠାରୁ ବାହାର କରିଦେଲା । ଏଥିରେ ଚାଣକ୍ୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଅସହ୍ୟ ହୋଇ ଉଠିଲା । ସେ ଶପଥ କଲେ କି ନନ୍ଦ ବଂଶ ଧ୍ୱଂସ କରିବେ । ତା’ପରେ ସେ ସେଠାରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ ।

ପ୍ରଥମରୁହିଁ ଚାଣକ୍ୟ ଜାଣିଥିଲେ କି କୌଣସି ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିର ସହାୟତାରେହିଁ ସେ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିପାରିବେ । ତେଣୁ ସେ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିର ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥା’ନ୍ତି । ସେ ଇତିମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଗ୍ରାମ, ନଗର ବୁଲି ସାରିଥା’ନ୍ତି । ବୁଲୁ ବୁଲୁ ଥରେ ସେ ଏକ ଗ୍ରାମରେ ଯାଇ ପହଁଚିଲେ । ସେ ଗ୍ରାମର ଲୋକେ ରାଜାଙ୍କର ମୟୁର ସବୁ ପାଳି ଥାଆନ୍ତି । ସେହି ଗ୍ରାମର ମୁଖିଆଙ୍କର ଝିଅ ସେତେବେଳେ ଗର୍ଭବତୀ ଥାଏ । ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କିରଣ ପାନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥାଏ । ଗର୍ଭବତୀ ନାରୀର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା କଥା । କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ଅଜବ କଥା ଥିଲା । ଚାଣକ୍ୟ ଏ ବିଷୟରେ କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି ଗ୍ରାମ ମୁଖିଆଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଚନ୍ଦ୍ର କିରଣ ପାନ କରାଇ ପାରିବି । କିନ୍ତୁ ତା’ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ପୁତ୍ର ମୋ ଦାୟିତ୍ୱରେ ରହିବ ।” ତାଙ୍କ କଥାରେ ସେମାନେ ସମ୍ମତ ହେଲେ ।

ଚାଣକ୍ୟ ଗୋଟିଏ କୁଟୀର ବନାଇଲେ । ସେଥିରେ କୌଣସି ଝରକା ନଥାଏ । ଭିତର ଅନ୍ଧକାର, ଛପର ମଝିରେ ଗୋଟାଏ କଣା କରିଥା’ନ୍ତି ଯେପରିକି ଚନ୍ଦ୍ର କିରଣ ଯାଇ ଘର ମଝିରେ ପଡିବ । ଯେଉଁଠି କିରଣ ପଡିଥାଏ ସେଠାରେ ମିଠା ଦୁଧର ଏକ ପାତ୍ର ରଖା ହୋଇଥାଏ । ତାହା ଚନ୍ଦ୍ରର ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥାଏ । ଗର୍ଭବତୀ ନାରୀ ତାହା ପିଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲା । କିଛିଦିନ ପରେ ତା’ର ଗୋଟିଏ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା । ତା’ର ନାମ ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତ ରଖାଗଲା ।

ତା’ପରେ ଚାଣକ୍ୟ ଧନ ଅର୍ଜନ ପାଇଁ ଦେଶାଟନ କଲେ । କିଛି ବର୍ଷ ପରେ ସେ ପୁନର୍ବାର ସେହି ଗ୍ରାମକୁ ଫେରି ଆସି ଦେଖିଲେ ତ ଗ୍ରାମ ସୀମାନ୍ତରେ ଗୁଡିଏ ଗାଈଆଳ ପିଲା ଖେଳୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ବାଳକ ଏକ ପଥର ଉପରେ ବସି ନିଜକୁ ରାଜା ବୋଲାଉଛି । ଚାଣକ୍ୟ ସେହି ବାଳକକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କୌତୁକରେ କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ମୋତେ କିଛି ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ ।”

ପ୍ରାଚୀନ ଚଣି ଚଣେଶ୍ୱରୀ

Rate the content


Originality
Flow
Language
Cover design

Comments

Post

Some text some message..